جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۲۲ — ای غمت تخم شادمانی ها
• شمارهٔ ۲۰ — تا بر ورق گل زدی از مشک رقم‌ها
• شمارهٔ ۱۹ — هر شب افروخته از آتش دل مشعله‌ها
• شمارهٔ ۲۱ — ای برده رخت رونق گل‌ها و سمن‌ها
• شمارهٔ ۲۴ — شد سحر قاید اقبال من شیدا را
• شمارهٔ ۲۳ — به کعبه گر ننمایی جمال خود ما را
• شمارهٔ ۱۷ — تجلی الراح من کاس تصفی الروح فاقبلها
• شمارهٔ ۱۸ — نسیم الصبح زر منی ربی نجد و قبلها
• شمارهٔ ۲۵ — سیمین ذقنا سنگدلا لاله عذارا
• شمارهٔ ۲۶ — خدای خیر دهاد آن جوان رعنا را
• شمارهٔ ۲۹ — شد خاک قدم طوبی آن سرو سهی قد را
• شمارهٔ ۳۰ — پیر ما بگذاشت آخر شیوه زهاد را
• شمارهٔ ۳۲ — یارب انصافی بده آن شیخ دعوی دار را
• شمارهٔ ۲۷ — زلف تو بر مه پریشان کرده مشک ناب را
• شمارهٔ ۲۸ — من نه تنها خواهم این خوبان شهرآشوب را
• شمارهٔ ۳۱ — عشق باید کز دو عالم فرد سازد مرد را
• شمارهٔ ۳۵ — بخرام و باز جلوه ده آن سرو ناز را
• شمارهٔ ۳۳ — چند بوسم دست و پا پیک دیار یار را
• شمارهٔ ۳۶ — برکش ای صوفی ز سر این خرقه سالوس را
• شمارهٔ ۳۷ — من که جا کردم به دل آن کافر بدکیش را
• شمارهٔ ۳۹ — مطرب امشب ساز کن با ناله من چنگ را
• شمارهٔ ۴۰ — من که خدمت کرده ام رندان درد آشام را
• شمارهٔ ۳۸ — هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را
• شمارهٔ ۳۴ — کیست کز عشاق پیغامی رساند یار را