جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۶۴۸ — عاشقم بیچاره ام درمانده ام
- شمارهٔ ۶۴۳ — خواهد تنم ز آتش دل سوخت خانه هم
- شمارهٔ ۶۴۷ — زهی قدت نهال گلشن چشم
- شمارهٔ ۶۴۴ — شکر خدا که شیخ نیم، شیخ زاده هم
- شمارهٔ ۶۴۵ — جان داغ تو دارد جگر غرقه به خون هم
- شمارهٔ ۶۴۲ — ای دلم از تو غرق خون دیده اشکبار هم
- شمارهٔ ۶۴۶ — زهی رخسار و خطت آیت لطف و ستم با هم
- شمارهٔ ۶۴۱ — هر دم ار تیرت فتادی بر دلم
- شمارهٔ ۶۵۰ — هر جا که کنم خانه همخانه تو را یابم
- شمارهٔ ۶۵۲ — نه نامه ای که در آنجا نشان نام تو یابم
- شمارهٔ ۶۵۱ — بادی که گذارش به سر کوی تو یابم
- شمارهٔ ۶۵۶ — خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم
- شمارهٔ ۶۵۳ — خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم
- شمارهٔ ۶۵۵ — خیالی بود یارب دوش یا در خواب می‌دیدم
- شمارهٔ ۶۵۴ — به کعبه رفتم و زانجا هوای کوی تو کردم
- شمارهٔ ۶۴۹ — ز فرقت تو چه گویم چه ناتوان شده‌ام
- شمارهٔ ۶۶۴ — وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم
- شمارهٔ ۶۵۹ — خوشم که رو به ملاقات یار خود دارم
- شمارهٔ ۶۶۰ — هر شبی کز ماه مهرافروز خود یاد آورم
- شمارهٔ ۶۶۲ — چو می دور ازان لعل میگون خورم
- شمارهٔ ۶۶۱ — هر شب دم گرم از دل غمناک برآرم
- شمارهٔ ۶۶۳ — دهی شراب که بر نغمه رباب خورم
- شمارهٔ ۶۵۷ — بسی سوزند ازان شمع دل افروزی که من دارم
- شمارهٔ ۶۵۸ — گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارم