جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۵۹۴ — نادیده رخت عمری سودای تو ورزیدم
• شمارهٔ ۵۹۸ — نوید آمدنت می دهند هر روزم
• شمارهٔ ۵۹۶ — چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم
• شمارهٔ ۵۹۹ — نه صبر آنکه از خاک سر آن کوی برخیزم
• شمارهٔ ۵۹۷ — چو آنم دسترس نبود که روزی دامنش گیرم
• شمارهٔ ۶۰۰ — این چنین کز دیده و دل غرق آب و آتشم
• شمارهٔ ۵۹۵ — نیایم سوی تو هر چند سوزد شوق دیدارم
• شمارهٔ ۵۹۳ — تند می راندی و می سوخت سراپای وجودم
• شمارهٔ ۶۰۷ — این چنین واله و شیدا که ز عشق تو منم
• شمارهٔ ۶۰۱ — من غایبانه عاشق آن روی مهوشم
• شمارهٔ ۶۰۳ — شدم دیوانه وان طفل پری پیکر نزد سنگم
• شمارهٔ ۶۰۲ — به ناخن سینه خود می خراشم
• شمارهٔ ۶۰۶ — زار می نالم و کس نیست که گوید حالم
• شمارهٔ ۶۰۴ — سینه شکافم هر سحر کاید صبا زان منزلم
• شمارهٔ ۶۰۵ — بنمای ساعد ز آستین آن دم که خواهی بسملم
• شمارهٔ ۶۰۸ — ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم
• شمارهٔ ۶۱۲ — ای بی تو چو غنچه خون درونم
• شمارهٔ ۶۱۰ — می رسد عید و کشته آنم
• شمارهٔ ۶۱۱ — گل شد حریم کویت از اشک لاله گونم
• شمارهٔ ۶۱۳ — ندارم وقت گل طاقت که بی تو روی گل بینم
• شمارهٔ ۶۱۵ — خوش آنکه تو شب خواب کنی من بنشینم
• شمارهٔ ۶۱۴ — تو شاه مسند حسنی و من گدای کمینم
• شمارهٔ ۶۱۶ — چو نتوانم که با آن مه نشینم
• شمارهٔ ۶۰۹ — زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانم