جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۶۲۴ — بر سر کوی مغان بس بود این مرتبه‌ام
• شمارهٔ ۶۱۹ — من بیدل گهی ز آمد شد کویت نیاسایم
• شمارهٔ ۶۲۰ — هستم ز جان غلامت اما گریز پایم
• شمارهٔ ۶۲۱ — من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم
• شمارهٔ ۶۲۲ — شب تا به سحر گرد سر کوی تو پویم
• شمارهٔ ۶۱۷ — نفس از درون و دیو ز بیرون زند رهم
• شمارهٔ ۶۲۳ — عشق به کشور وفا داد نوید شاهیم
• شمارهٔ ۶۱۸ — بیا که وصل تو را از خدای می خواهم
• شمارهٔ ۶۳۰ — ما به یادت نشسته خاموشیم
• شمارهٔ ۶۳۱ — به مسجدی که خم ابروی تو را نگریم
• شمارهٔ ۶۲۶ — مانده ام از یار دور و زنده ام
• شمارهٔ ۶۲۸ — منزل نکرده دل هنوز اندر حریم سینه ام
• شمارهٔ ۶۲۵ — نیستم چون یار ترکی‌گو ولی تا زنده‌ام
• شمارهٔ ۶۳۲ — ز آرزوی تو سرگشته در بیابانیم
• شمارهٔ ۶۲۹ — ما به رنجوری و مهجوری و دوری ساختیم
• شمارهٔ ۶۲۷ — چشم منی و خانه تو چشم خانه‌ام
• شمارهٔ ۶۳۶ — تنگ دل مانده به فکر دهن تنگ توام
• شمارهٔ ۶۳۴ — عمری ست دل به مهر و وفای تو بسته ایم
• شمارهٔ ۶۳۵ — در هر گذر که بی گه و گاهی نشسته ام
• شمارهٔ ۶۳۹ — چنین کافتاده دور از جان خویشم
• شمارهٔ ۶۳۸ — به ناز برمشکن چون نیازمند توییم
• شمارهٔ ۶۳۷ — چند روزی می برد بخت بد از کوی توام
• شمارهٔ ۶۴۰ — اگر چه پاره شد از غم هزار باره دلم
• شمارهٔ ۶۳۳ — هر چند تو شاه و ما گداییم