کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۳۰ - وله ایضا — توقّف چون بود در آنچه صاحب
- شمارهٔ ۱۲۵ - وله ایضا — سرو را وعده های چنان باید
- شمارهٔ ۱۲۸ - ایضا له — فرستادم بتو شعری که با آن
- شمارهٔ ۱۲۷ - وله ایضا فی صفة الفرس — مرا اسبیست الحق این چنین اسب
- شمارهٔ ۱۲۹ - ایضا له — صدرا ز برای خدمت تو
- شمارهٔ ۱۲۴ - ایضا له — زهی سرفرازی که در پیش حکمت
- شمارهٔ ۱۲۶ - و له ایضاً — ای آنکه فلک سغبۀ ایّام تو باشد
- شمارهٔ ۱۳۱ - ایضاً له — ای سروری که زیبد ، کز نعل مرکب تو
- شمارهٔ ۱۳۴ - ایضا له — صورت به جهان زشت تر از گور نبودی
- شمارهٔ ۱۳۲ - ایضا له — مفتی مشکلات شرع کرم
- شمارهٔ ۱۳۳ - وله ایضا — ز دریای دست توای نامدار
- شمارهٔ ۱۳۸ - ایضا له — به ذات خویش اگر چند مرد نیک بود
- شمارهٔ ۱۳۵ - ایضا له — گفتم اکنون میوه های خوش خوریم
- شمارهٔ ۱۳۶ - وله ایضا — تو به علم نجوم فخر کنی
- شمارهٔ ۱۳۷ - و له ایضاً — ای که جزیاد مخلوق تو نخورد
- شمارهٔ ۱۳۹ - وله ایضا — کسی که او نظر عقل در زمانه کند
- شمارهٔ ۱۴۲ - وله ایضا — صاحبا عمریست تا از عدل تو
- شمارهٔ ۱۴۷ - ایضا له — مشو ایمن ز کید خصم ضعیف
- شمارهٔ ۱۴۱ - ایضا له — در نگر در صدر دیوان و ببین
- شمارهٔ ۱۴۳ - وله ایضا — رمضانست همین دهن دربند
- شمارهٔ ۱۴۶ - و له ایضاً — زهی سپهر محلّی که گرچه تیزروند
- شمارهٔ ۱۴۰ - ایضا له — زهی تازه رویی که خلق لطیفت
- شمارهٔ ۱۴۴ - وله ایضا — ای دل ای دل سخن سخن بیهده را کار مبند
- شمارهٔ ۱۴۵ - کتب الی امیر عزّالدّین علی شیر ابن بابویه — ای آنکه خاک پای ترا روشنان چرخ