کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۰۲ - وله ایضا — گفته بودی مرا که چیزی گوی
- شمارهٔ ۱۹۶ - وله ایضا — اندیشه بکردم از سپاهان
- شمارهٔ ۱۹۸ - ایضا له — حسن رایت دانم ار آگه شود
- شمارهٔ ۱۹۷ - وله ایضا — ای رتبت تو ورای مقدار
- شمارهٔ ۲۰۳ - وله ایضا — ای کریم جهان، خبر داری؟
- شمارهٔ ۱۹۹ - وله ایضا — منم ان چرب دست شیرین کار
- شمارهٔ ۲۰۰ - وله ایضا — ای ترا کرده لطف حق مخصوص
- شمارهٔ ۲۰۱ - وله ایضا — ای دل سیه لطیف دیدار
- شمارهٔ ۲۰۴ - ایضا له — ز بعد مدّت سالی که من نیاسودم
- شمارهٔ ۲۰۵ - ایضا له — خسروا نکته یی ز من بشنو
- شمارهٔ ۲۰۶ - وله ایضا — ایا صدری که بی عون سخایت
- شمارهٔ ۲۰۷ - ایضا له — سر فرازا چرا رها کردی
- شمارهٔ ۲۰۹ - وله ایضا — دختران سخن که دارمشان
- شمارهٔ ۲۱۱ - وله ایضا — ای کاینات در نظر همّتت حقیر
- شمارهٔ ۲۱۰ - وله ایضا — جناب عالی نزدیک و من بخدمت دور
- شمارهٔ ۲۰۸ - ایضا له — زهی سپهر پناهی که فضل و دانش را
- شمارهٔ ۲۱۶ - ایضا له — ای ضمیر تو غیب را جاسوس
- شمارهٔ ۲۱۹ - ایضا له — مرا گفتند مولانا چنین گفت
- شمارهٔ ۲۱۵ - وله ایضا — ای ترا جمع گشته در ره آز
- شمارهٔ ۲۱۳ - وله ایضا — تا توانی به صید دلها کوش
- شمارهٔ ۲۱۴ - ایضا له — صدر مطلق کمال دین که چو تو
- شمارهٔ ۲۱۷ - ایضا له — شب سیاه به تاریکی ار نشینم به
- شمارهٔ ۲۱۸ - وله ایضا — بزرگوارا، خّط و عبارتت ماند
- شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا — ای نکرده به عهد خویش از بخل