کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۵۲ - وله ایضا — از رضی الملک الحق شرمساری حاصلست
- شمارهٔ ۱۵۱ - وله ایضا — گفته بودی که مرا کسبی نیست
- شمارهٔ ۱۴۹ - ایضا له — عصای کلیمست این شعر من
- شمارهٔ ۱۵۳ - وله ایضا — از علامتها که در آخر زمان
- شمارهٔ ۱۴۸ - وله ایضا — کی بود؟کی؟ که باز صدر جهان
- شمارهٔ ۱۵۴ - وله ایضا — ای آنکه از مدارج مدح تو قاصرست
- شمارهٔ ۱۵۵ - وله ایضا — دور گردون با همه کس بدفعالی می‌کند
- شمارهٔ ۱۵۰ - ایضا له — ای که خورشید بی رضای تو سر
- شمارهٔ ۱۵۶ - وله ایضا — ای پیشوای شرع که ایناء روزگار
- شمارهٔ ۱۶۱ - ایضا له — چو عادتست که ابنای دهر در هر قرن
- شمارهٔ ۱۵۷ - ایضا له — خواجه در تحسین فزاید چون ببیند کز پیش
- شمارهٔ ۱۶۰ - وله ایضا — بزگوارا این خواجگی همه آنست
- شمارهٔ ۱۵۸ - وله ایضا — ایا شگرف نوالی که در زمین و زمان
- شمارهٔ ۱۵۹ - ایضا له — مرا چه حاصل ازین خواجگان بی حاصل
- شمارهٔ ۱۶۳ - وله ایضا فی التّجرید — اندرین مرغزار کشت و درود
- شمارهٔ ۱۶۲ - وله ایضاً — دوش مخدوم من که تا جاوید
- شمارهٔ ۱۶۶ - وله ایضا — در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بود
- شمارهٔ ۱۶۸ - وله ایضا — قدری شراب از رضیّ الّدین بخواستم
- شمارهٔ ۱۶۷ - وله ایضا — ز مرگ ناخوشتر چیز اگر تواند بود
- شمارهٔ ۱۷۰ - ایضا له — هر کرا جای این نگارستان بود
- شمارهٔ ۱۶۹ - ایضا له — چنان سزد که کسی را که رتبتی باشد
- شمارهٔ ۱۶۵ - وله ایضا — صدر کبیر عالم عادل ضیاء دین
- شمارهٔ ۱۶۴ - وله ایضا — مولی قوام دین که بر اقلیم حلّ و عقد
- شمارهٔ ۱۷۱ - وله ایضا — بهاء الدّین که تا دور جهان بود