کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۶ - وله ایضا — ایا صدری که آمد چرخ نیلی
- شمارهٔ ۵۷ - وله ایضا — بزگوارا هر چند طبع من در نظر
- شمارهٔ ۵۸ - ایضا له — ای خداوندان انبار علف
- شمارهٔ ۵۹ - ایضا له — همه در پای مرگ پست شدند
- شمارهٔ ۵۳ - وله ایضا — نظم و نثر سخن برابر نیست
- شمارهٔ ۵۴ - فی السّفینة الصاحب نظام الدّین — درین سفینه نگه کن به چشم معنی بین
- شمارهٔ ۵۵ - وله ایضا — بهار ار چه بهشتی راسیتنست
- شمارهٔ ۶۰ - ایضا له — بزرگوارا دانی که نه ز تقصیرست
- شمارهٔ ۶۳ - وله ایضا فی استدعا التّبن — اسبم دی گفت می روم من
- شمارهٔ ۶۱ - وله ایضا — صدرا ما ثل رضیّ دین که بتحقیق
- شمارهٔ ۶۸ - ایضا له — صدرا چو آرزوی دعا گو به خدمتت
- شمارهٔ ۶۲ - وله ایضا — نظر می کنم در جهان بخت را
- شمارهٔ ۶۵ - فی الشّکایه — مرا که هیچ نصیبی ز شادمانی نیست
- شمارهٔ ۶۶ - وله ایضا — خدایگان کریمان مشرق و مغرب
- شمارهٔ ۶۷ - ایضا له — در آرزوی تو از عمر من دو سال گذشت
- شمارهٔ ۶۴ - ایضاً له — ای خداوندی که پیرامون حصن سرّ غیب
- شمارهٔ ۷۲ - وله ایضا — ای نشاط دل خرد نامت
- شمارهٔ ۶۹ - ایضا له — آمد رهی به خدمت و تادیر گه نشست
- شمارهٔ ۷۶ - دو دست قبول اندر آغوش کرد — هر گه شعری برم بر ممدوح
- شمارهٔ ۷۱ - وله ایضا — به خدمت آمدم دی بامدادان
- شمارهٔ ۷۴ - ایضا له — ای لطف تو در تن هنرجان
- شمارهٔ ۷۵ - وله ایضا — صدرا روا مدار ز انعام خود مرا
- شمارهٔ ۷۰ - وله ایضا — شب من روز در کنار گرفت
- شمارهٔ ۷۳ - وله ایضا — زهی به ذروة کیوان رسیده ایوانت