کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۰۲ - وله ایضا — هجا گفتن ار چه پسندیده نبود
- شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا — نکنی رای مردمی هرگز
- شمارهٔ ۱۰۷ - ایضا له — چون محرّم رسید و عاشورا
- شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا — نیک درخط شده ام از قلمت
- شمارهٔ ۱۰۶ - ایضاً — صدر ملّت که دعا گویی تو
- شمارهٔ ۱۰۳ - ایضاً له — ای کریمی که نفحۀ خلقت
- شمارهٔ ۱۰۱ - ایضا له — ای آنکه همای همّت تو
- شمارهٔ ۱۰۰ - وله ایضا — گل باز طراوتی دگر دارد
- شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا — ای سخا پیشه یی کامید مرا
- شمارهٔ ۱۰۹ - ایضاً له — زهی ستوده خصالی که با کفایت تو
- شمارهٔ ۱۰۸ - ایضا له — شنیدم که مخدوم اهل هنر
- شمارهٔ ۱۱۳ - ایضا له — ای صدر روزگار به عهد تو روزگار
- شمارهٔ ۱۱۵ - وله ایضا — همیشه نعمت دنیا بسوی آن یا زد
- شمارهٔ ۱۱۰ - وله ایضا — اینت سردی که این زمستان کرد
- شمارهٔ ۱۱۲ - ایضا له فی صفة الفرس — صوفی نهاد عادت اسبم تو کّلست
- شمارهٔ ۱۱۴ - جواب نامهٔ صدر صفی الدّین یزدی — به من رسید مقالی که گر بکوه رسد
- شمارهٔ ۱۲۲ - ایضا له — دانی که طمع چه گفت با من؟
- شمارهٔ ۱۱۹ - وله ایضا — می کنی دوستیّ دشمن من
- شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا — مژده ای دل که کار دیگر شد
- شمارهٔ ۱۱۶ - وله ایضا فی الشّکایة — دل مرا چو سپهر از غمی بپردازد
- شمارهٔ ۱۲۱ - وله ایضا — بنزد خواجه رفتم بهر کاری
- شمارهٔ ۱۲۰ - ایضا له — ای بزرگی که بر علم تو ظاهر باشد
- شمارهٔ ۱۲۳ - ایضاً له — دست آن به که خود قلم باشد
- شمارهٔ ۱۱۷ - و له ایضاً — ای که گر لطف تو فرماندۀ ایّام شود