کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۷۸ - ایضا له — خدایگان شریعت امام روی زمین
- شمارهٔ ۱۷۹ - وله ایضا — هر کرا رسم و عادت آن باشد
- شمارهٔ ۱۷۴ - ایضا له — مکن ملامت من گر به خدمت خواجه
- شمارهٔ ۱۷۷ - ایضاً له — ای بزرگی که خدمت تو کند
- شمارهٔ ۱۷۵ - وله ایضاً — بزرگوارا آنی که پیش رأی تو خور
- شمارهٔ ۱۷۲ - وله ایضا — ای کریمی که با لطافت تو
- شمارهٔ ۱۷۶ - ایضا له — سرورا عرضها نمی باید
- شمارهٔ ۱۷۳ - وله ایضا — خورشید ذرّه پرور، شاه هنر نواز
- شمارهٔ ۱۸۲ - ایضا له — اگر به کم ز منی داد شغل من خواجه
- شمارهٔ ۱۸۶ - ایضا له — ز وجود عام تو ای شاه شرع حاصل من
- شمارهٔ ۱۸۴ - وله ایضاً — فصل دی‌ماه به خوارزم اندر
- شمارهٔ ۱۸۰ - ایضا له — مدحتی گفتمت که چون زیور
- شمارهٔ ۱۸۷ - وله ایضا — سروریش تو هر دو زحمت ماست
- شمارهٔ ۱۸۳ - وله ایضا — نیم مستست چشم دلبر من
- شمارهٔ ۱۸۱ - وله ایضا — امام ملّت و مفتیّ مشرق و مغرب
- شمارهٔ ۱۸۵ - وله ایضا — جهان صدرا لقای فرّخ تو
- شمارهٔ ۱۹۴ - ایضا له — کاه وجو خواستم ز تو من خر
- شمارهٔ ۱۹۱ - ایضا له — این واقعۀ هایل جانسوز ببینید
- شمارهٔ ۱۹۲ - وله ایضا — الحق این مطرب اگر چه زند چنگی بد
- شمارهٔ ۱۸۸ - وله ایضا — نیاز و آرزوی من به روی فخرالدّین
- شمارهٔ ۱۸۹ - ایضا له — مرا سخن چو بیاد تو بر زبان آید
- شمارهٔ ۱۹۰ - وله ایضا — سحرگهان که دل از بند خود برون آید
- شمارهٔ ۱۹۵ - ایضا له — دوش با طبع خویشتن گفتم
- شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضا — زهی زرفعت تو خورده آسمان تشویر