خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۴۱ — مشنو که چراغ دل من روی تو نبود
- شمارهٔ ۱۴۳ — درد من دلخسته بدرمان که رساند
- شمارهٔ ۱۴۰ — آن رفت که میل دل من سوی شما بود
- شمارهٔ ۱۴۲ — هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد
- شمارهٔ ۱۴۴ — هر نسخه که در وصف خط یار نویسند
- شمارهٔ ۱۳۷ — زنده اند آنها که پیش چشم خوبان مرده اند
- شمارهٔ ۱۳۹ — ترک من ترک من گرفت و خطا کرد
- شمارهٔ ۱۳۸ — دلبرم را پرّ طوطی بر شکر خواهد فتاد
- شمارهٔ ۱۴۵ — مرا ز مهر رخت کی ملال خواهد بود
- شمارهٔ ۱۴۷ — مستم ز در خانهٔ خمار برآرید
- شمارهٔ ۱۴۹ — مسیح وقتی ازین خسته دم دریغ مدار
- شمارهٔ ۱۴۸ — بهار دهر بباد خزان نمی ارزد
- شمارهٔ ۱۴۶ — خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد
- شمارهٔ ۱۵۱ — برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر
- شمارهٔ ۱۵۰ — معلوم نگردد سخن عشق بتقریر
- شمارهٔ ۱۵۲ — بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزار
- شمارهٔ ۱۶۰ — آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر
- شمارهٔ ۱۵۹ — قلم گرفتم و می خواستم که بر طومار
- شمارهٔ ۱۵۵ — برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار
- شمارهٔ ۱۵۴ — ترک عالم گیر و عالم را مسخر کرده گیر
- شمارهٔ ۱۵۶ — ای پیر مغان شربتم از دُرد مغان آر
- شمارهٔ ۱۵۳ — پندم بچه عقل می دهد پیر
- شمارهٔ ۱۵۸ — فتاده‌ام من دیوانه در غم تو اسیر
- شمارهٔ ۱۵۷ — ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر