خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۳۴ — طوطی چو سخن گوئی پیش شکرت میرد
- شمارهٔ ۱۳۵ — کسی کزان سر زلف دو تا نمی ترسد
- شمارهٔ ۱۳۶ — هر کو بصری دارد با او نظری دارد
- شمارهٔ ۱۳۷ — تا دلم در خم آن زلف سمن سا افتاد
- شمارهٔ ۱۳۸ — دوشم بشمع روی چو ماهت نیاز بود
- شمارهٔ ۱۴۱ — تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سود
- شمارهٔ ۱۴۰ — چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند
- شمارهٔ ۱۳۹ — مرغ جم باز حدیثی ز سبا می گوید
- شمارهٔ ۱۴۲ — چون طوطی خطّ تو پر بر شکر اندازد
- شمارهٔ ۱۴۳ — نسیم باد صبا چون ز بوستان آید
- شمارهٔ ۱۴۴ — ای تتق بسته از تیره شب بر قمر
- شمارهٔ ۱۴۷ — زهی تاری زلفت مشک تاتار
- شمارهٔ ۱۴۵ — بوستان جنّتست و سروم حور
- شمارهٔ ۱۴۶ — چون هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزار
- شمارهٔ ۱۴۸ — گر یار یار باشدت ای یار غم مخور
- شمارهٔ ۱۴۹ — دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
- شمارهٔ ۱۵۵ — معنی این صورت از صورتگران چین بپرس
- شمارهٔ ۱۵۴ — ای دلم را شکّر جان پرورت چون جان عزیز
- شمارهٔ ۱۵۳ — نشست شمع سحرای چراغ مجلسیان خیز
- شمارهٔ ۱۵۷ — اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش
- شمارهٔ ۱۵۶ — بفلک می رسد خروش خروس
- شمارهٔ ۱۵۱ — پیش عاقل نیاز چیست نماز
- شمارهٔ ۱۵۲ — این غزل یک دو نوبت از سر سوز
- شمارهٔ ۱۵۰ — بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز