خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۶۱ — زهی گرفته خور از طلعت تو فال جمال
- شمارهٔ ۱۶۰ — نیستی آنک زنی شیشه ی هستی بر سنگ
- شمارهٔ ۱۶۲ — خوشا با دوستان در بوستان گل
- شمارهٔ ۱۶۵ — گر گنج طلب داری از مار مترس ای دل
- شمارهٔ ۱۶۳ — دلم مرید مراد است و دیده رهبر دل
- شمارهٔ ۱۵۸ — هر دل غمزه کان غمزه بود غمّازش
- شمارهٔ ۱۶۴ — یکدم ز قال بگذر اگر واقفی ز حال
- شمارهٔ ۱۵۹ — آورده ایم روی بسوی دیار خویش
- شمارهٔ ۱۶۹ — دل گل زنده گردد از دم خم
- شمارهٔ ۱۶۷ — در چمن دوش ببوی تو گذر می کردم
- شمارهٔ ۱۶۸ — می‌گذشتی و من از دور نظر می‌کردم
- شمارهٔ ۱۷۱ — باز چون بلبل بصد دستان ببستان آمدیم
- شمارهٔ ۱۷۲ — مگر که صبح من امشب اسیر گشت بشام
- شمارهٔ ۱۷۰ — چو نام تو در نامه ئی دیده ام
- شمارهٔ ۱۶۶ — سپیده دم که بر آمد خروش بانگ رحیل
- شمارهٔ ۱۷۳ — چشم پرخواب گشودی و ببستی خوابم
- شمارهٔ ۱۷۶ — دل بدست غم سودای تو دادیم و شدیم
- شمارهٔ ۱۷۸ — دوش می آمد نگار بر برم
- شمارهٔ ۱۷۷ — آفتابست یا ستاره ی بام
- شمارهٔ ۱۷۹ — من بار هجر می کشم و ناقه محملم
- شمارهٔ ۱۸۰ — درد دل خویش با که گویم
- شمارهٔ ۱۸۱ — اهل دل را خبر از عالم جان آوردیم
- شمارهٔ ۱۷۴ — عشق آن بت ساکن میخانه می گرداندم
- شمارهٔ ۱۷۵ — آید ز نی حدیثی هر دم بگوش جانم