خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۱۴ — قصّه غصّه فرهاد بشیرین که برد
- شمارهٔ ۱۱۲ — پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند
- شمارهٔ ۱۱۳ — دل من باز هوای سرکوئی دارد
- شمارهٔ ۱۱۶ — دست گیرید و بدستم می گلفام دهید
- شمارهٔ ۱۱۵ — دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشد
- شمارهٔ ۱۱۷ — از صومعه پیری بخرابات درآمد
- شمارهٔ ۱۱۰ — ای که هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود
- شمارهٔ ۱۱۱ — روی نکو بی وجود ناز نباشد
- شمارهٔ ۱۲۱ — مستم آنجا مبر ای یار که سر مستانند
- شمارهٔ ۱۱۹ — اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند
- شمارهٔ ۱۲۳ — کدام دل که ز دوری بجان نمی آید
- شمارهٔ ۱۲۲ — همه گنج جهان ماری نیرزد
- شمارهٔ ۱۲۰ — گویند که صبر آتش عشقت بنشاند
- شمارهٔ ۱۱۸ — چشمت دل پر ز تاب خواهد
- شمارهٔ ۱۲۴ — کدام یار که ما را پیام یار آرد
- شمارهٔ ۱۲۵ — عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند
- شمارهٔ ۱۲۹ — نسیم باد صبا جان من فدای تو باد
- شمارهٔ ۱۳۰ — مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند
- شمارهٔ ۱۲۸ — حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند
- شمارهٔ ۱۳۱ — عشقست که چون پرده ز رخ بازگشاید
- شمارهٔ ۱۳۲ — به بوی زلف تو دادم دل شکسته به باد
- شمارهٔ ۱۲۶ — زهی زلفت گرهگیری پر از بند
- شمارهٔ ۱۳۳ — آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد
- شمارهٔ ۱۲۷ — دلم که حلقه ی گیسوی یار می گیرد