خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۶۶ — شمع ما مأمول هر پروانه نیست
- شمارهٔ ۶۷ — شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست
- شمارهٔ ۶۹ — جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتست
- شمارهٔ ۶۸ — ای فدای قامتت هر سر و بستانی که هست
- شمارهٔ ۶۳ — شوریده ئیست زلف تو کز بند جسته است
- شمارهٔ ۶۲ — آن نگینی که منش می طلبم باجم نیست
- شمارهٔ ۶۵ — در شب زلف تو مهتابی خوشست
- شمارهٔ ۶۴ — ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفت
- شمارهٔ ۷۳ — ز جام عشق تو عقلم خراب می گردد
- شمارهٔ ۷۲ — برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ
- شمارهٔ ۷۵ — مرا دلیست که تا جان برون نمی آید
- شمارهٔ ۷۷ — تا درد نیابند دوا را نشناسند
- شمارهٔ ۷۶ — گمان مبر که در آفاق اهل حسن کمند
- شمارهٔ ۷۰ — حذر کن ز یاری که یاریش نیست
- شمارهٔ ۷۱ — ای بر عذار مهوشت آن زلف پر شکست
- شمارهٔ ۷۴ — گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود
- شمارهٔ ۸۴ — اسیر قید محبّت ز جان نیندیشد
- شمارهٔ ۷۹ — اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند
- شمارهٔ ۸۰ — یاد باد آنشب که در مجلس خروش چنگ بود
- شمارهٔ ۷۸ — گر دلم روز وداع از پی محمل می شد
- شمارهٔ ۸۵ — مه چنین دلستان نمی افتد
- شمارهٔ ۸۲ — سخن یار ز اغیار بباید پوشید
- شمارهٔ ۸۱ — هندوئی را باغبان سوی گلستان می فرستد
- شمارهٔ ۸۳ — حدیث آرزومندی جوابی هم نمی ارزد