خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۹۲ — نقاش که او صورت ارژنگ نگارد
- شمارهٔ ۹۱ — چنانک صید دل آن چشم آهوانه کند
- شمارهٔ ۸۶ — سحر چو بوی گل از طرف مرغزار برآید
- شمارهٔ ۹۳ — آن خطّ شب مثال که بر خور نوشته اند
- شمارهٔ ۸۷ — دل بدست یار و غم در دل بماند
- شمارهٔ ۸۹ — وصل آن ترک ختا ملکت خاقان ارزد
- شمارهٔ ۸۸ — گر سر صحبت این بی سرو پایت باشد
- شمارهٔ ۹۰ — صبحت جان جهان جان و جهان می ارزد
- شمارهٔ ۹۸ — هم عفی الله نی که ما را مرحبائی می زند
- شمارهٔ ۹۷ — نی ز دود دل پر آتش ما می نالد
- شمارهٔ ۱۰۰ — همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند
- شمارهٔ ۹۹ — یاد باد آنک نیاورد ز من روزی یاد
- شمارهٔ ۹۴ — خورشید را به سایهٔ شب درنشانده‌اند
- شمارهٔ ۹۶ — بدشمنان گله از دوستان نشاید کرد
- شمارهٔ ۱۰۱ — مرغ در راه او پر اندازد
- شمارهٔ ۹۵ — هر کو نظر کند به تو صاحب‌نظر شود
- شمارهٔ ۱۰۵ — درد محبت درمان ندارد
- شمارهٔ ۱۰۶ — جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دید
- شمارهٔ ۱۰۳ — این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می رسد
- شمارهٔ ۱۰۷ — حدیث جان بجز جانان نداند
- شمارهٔ ۱۰۸ — دلم بی وصل جانان جان نخواهد
- شمارهٔ ۱۰۲ — یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود
- شمارهٔ ۱۰۹ — عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند
- شمارهٔ ۱۰۴ — شام شکستگانرا هرگز سحر نباشد