امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۵۲۶ — جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد
- شمارهٔ ۵۳۱ — ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟
- شمارهٔ ۵۳۰ — کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟
- شمارهٔ ۵۲۹ — هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید
- شمارهٔ ۵۲۸ — من سرو ندیدم که به بالای تو ماند
- شمارهٔ ۵۲۴ — چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد
- شمارهٔ ۵۲۷ — آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
- شمارهٔ ۵۲۵ — یارم چو به خنده شکر بسته گشاید
- شمارهٔ ۵۳۸ — ز اهل عقل نپسندد خردمند
- شمارهٔ ۵۳۲ — برفت آن دل که با صبر آشنا بود
- شمارهٔ ۵۳۹ — مرا تا با تو افتاده ست پیوند
- شمارهٔ ۵۳۴ — شکر پیش لبت شیرین نگویند
- شمارهٔ ۵۳۶ — رخ آن شوخ پنهانی ببینید
- شمارهٔ ۵۳۵ — سخن پیش رخش زیبا مگویید
- شمارهٔ ۵۳۳ — مرا با تو که شب بیداریی بود
- شمارهٔ ۵۳۷ — لب از تو وز شکر پیمانه ای چند
- شمارهٔ ۵۴۵ — چو ماه روزه از اوج سما شد
- شمارهٔ ۵۴۰ — از آن اهل نظر در غم اسیرند
- شمارهٔ ۵۴۳ — به هر درد و غمی دل مبتلا شد
- شمارهٔ ۵۴۶ — به ملک فتنه تا زلفش علم شد
- شمارهٔ ۵۴۲ — چو نقش صورتش در آب و گل ماند
- شمارهٔ ۵۴۱ — لبت را جان توان خواندن، ولیکن
- شمارهٔ ۵۴۴ — دلم زینسان که زار و مبتلا شد
- شمارهٔ ۵۴۷ — دل عاشق چرا شیدا نباشد