امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۱۸ — امیر گنه: مه یار به منه کش دوره
- شمارهٔ ۲۳ — کَمن هَکردی زلف ره «صحرایی» گیتی
- شمارهٔ ۲۵ — امیر گنه: که گَشتْ بَکردیمْ ملکِ رَیْ
- شمارهٔ ۲۰ — دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته
- شمارهٔ ۱۹ — اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته
- شمارهٔ ۲۲ — امیر گنه: مه وَرْ کِیَهْ روز و شوبی؟
- شمارهٔ ۲۴ — امیر گنه: مه مَستهْ چشْ، شُوخهْ نی‌نی
- شمارهٔ ۲۱ — امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره
- شمارهٔ ۲ — چِه مُونْگ، چِهْ خُور تیجِهْ، چِهْ روشِنْ روُجا
- شمارهٔ ۳ — دَرْآمُو ویهار و خُورْ بَئیتِهْ بٰالا
- شمارهٔ ۵ — اَمیرْ گِنِه: منه دوستْ خُوشْ حٰالِهْ یٰانا؟
- شمارهٔ ۸ — بِهْ سِرْخِهْ گِلِ سَرْ بِهِشْتی سُوسَنْ پٰا
- شمارهٔ ۱ — وَالشَّمْسُ تِنِهْ چیروُئِهْ وَ ضُحیٰهٰا
- شمارهٔ ۷ — اَمیرْ گِنِهْ کِهْ یٰارَبْ خَزونْ مَریزٰا
- شمارهٔ ۶ — اَمیرْ گِنِهْ: دُوسْتْ وَرْ، بِهْ چِشْ هٰا کِنِمْ جٰا
- شمارهٔ ۴ — امیرْ گِنِه تا چَندْ مِجِمْ وٰایی تِهْ وٰا؟
- شمارهٔ ۱۶ — دُوست دارِمهْ یِکی کِهْ هَمِهْ چی آرایستْ
- شمارهٔ ۱۵ — مَشْکینْ کَمِنْ، سیمینْ ذَقِنْ، لَعْلُ و یٰاقُوتْ
- شمارهٔ ۱۰ — ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟
- شمارهٔ ۱۳ — خِدا دُونِهْ تِهْ نَدیینْ (نویینْ) بَیْمِهْ بیتٰابْ
- شمارهٔ ۱۱ — اَمیرْ گِنِهْ مِهْ دَسْتِهْ گِلِ سُورْ آسٰا
- شمارهٔ ۱۲ — هَرْگَهْ کِهْ مِنِهْ دُوسْتِ دِچِشْ‌شُونِهْ خٰوابْ
- شمارهٔ ۱۴ — چَمِنْ بِهْ چَمِنْ، گِلْ بِهْ گِلْ، خٰالْ بِهْ خٰالْ کِتْ
- شمارهٔ ۹ — ای شه بخت سرهشندییه دیبا را