امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۱۹ — اَشُونْ (دیشوُ) بَشِّنی یٰا سِهْ بِهْ اینْ دِلِ سُوجْ
- شمارهٔ ۲۲ — چینْ چینْ چییِهْ بِهْ گُوشِ بِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ؟
- شمارهٔ ۲۴ — گِلِ دَسْتِهْ، حَمُّومْ سَرِ زِلْفْ‌رِهْ وٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۲۳ — بِهْ عٰاشِقْ کُشی دُوسْتْ چِشْمُونْ‌رِهْ سییُو کِرْدْ
- شمارهٔ ۱۷ — تِهْ جَیْدُوتِهْ صَدْرِهْ ویٰنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ
- شمارهٔ ۱۸ — مَرْدِمْ بِهْ تِهْ جٰا سِخِنْ گِنِنْ هِزٰارْ رَجْ
- شمارهٔ ۲۰ — تِهْ عِشقْ پِرْکَسِ دِلْ رِهْ بِساتِه آمٰاجْ
- شمارهٔ ۲۱ — شَکِرْ خَنْدِهْ شِهْ لَعْلِ (لُویِ) عقیقِ جِدٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۳۱ — اَمیرْ گِنِهْ: تُوفیقِ خِدٰایِ دٰاوَرْ
- شمارهٔ ۲۵ — دَرْآمُو بِهْ حَمُّومْ، خِدْرِهْ بٰا صَفٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۳۲ — کِدوُمْ بَندِهْ رُودِگٰارْ دِنی بِهْ این دَرْ؟
- شمارهٔ ۲۶ — عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ
- شمارهٔ ۲۷ — سِهْ چِی بِهْ دَنی کِهْ دِلْ دَرْ آوَرِهْ دَرْدْ
- شمارهٔ ۲۹ — بِسٰاتِنِهْ تِهْ رُورِهْ بِسُونِ کٰاغِذْ
- شمارهٔ ۲۸ — اَمیرْ گِنِهْ میرْمِهْ شُو وُ روزْ همین دَرْدْ
- شمارهٔ ۳۰ — اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ
- شمارهٔ ۳۸ — شَ اْللّهْ دل بَسُوجی تُو به هیمه‌یِ نار
- شمارهٔ ۳۷ — سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ
- شمارهٔ ۳۹ — مِنْ بَسُوتُومِهْ، سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ نیٰازٰارْ
- شمارهٔ ۳۶ — نَدوُنْمِهْ کی جٰادوُهٰا کِرْدِهْ بِهْ طُومٰارْ
- شمارهٔ ۳۴ — اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مُونْگْ‌وُ خُورِ بِرٰابِرْ!
- شمارهٔ ۴۰ — گِلْ به اینْ خجیری نییِهْ وی اَوی خارْ
- شمارهٔ ۳۳ — تٰا ایزِدْ بِسٰاتِهْ مٰازِرُونْ رِهْ نُووِرْ،
- شمارهٔ ۳۵ — دُوسْ بَدی مِرِهْ، دیم‌هٰاکِرْدی بِهْ دیوٰارْ