صامت بروجردی
زندگی‌نامهٔ صامت بروجردی
میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها مانند غزل، قصیده و رباعی است. وی همچنین اشعار مذهبی در قالب بحر طویل دارد. شعرها و نوحه‌های صامت هنوز هم در سوگواریها و مراسم بزرگداشت حادثه عاشورا خوانده می‌شوند. وی که فن شعر را از میرزا عبدالمجید نوایی فرا گرفت، از راه سقط فروشی در بازارچه حاج سهرابی (ظهرابی) بروجرد امرار معاش می‌کرد و در کنار آن به کارهای ذوقی می‌پرداخت. صامت در روز پنجشنبه شانزدهم ماه محرم سال ۱۳۳۳ قمری در بروجرد درگذشت و در گورستانی در کوی صوفیان به خاک سپرده شد. این محوطه امروزه به نام این شاعر «صامتیه» نامیده می‌شود. دیوان صامت بروجردی (موسوم به ریاض الشهاده) به زحمت آقای سید صادق هاشمی برای گنجور ارسال شده است.
آثار صامت بروجردی
- صامت بروجردی
- افتتاح ریاض الشهاده (دیوان صامت)
- قصاید
- غزلیات
- کتاب الروایات و المصائب
- کتاب المراثی و المصائب
- اشعار مصیبت
- کتاب التضمین و المصائب
- کتاب النصایح و التنبیه
- کتاب القطعات و النصایح
- کتاب المناجات با قاضی الحاجات
- کتاب المواد و التاریخ
- کتاب نوحه‌های سینه زنی (به اقسام مختلفه و لحنهای متنوع و مخصوصه)
- مختصری از اشعار افصح الشعراء (میرزا حاجب بروجردی)
شعرهای صامت بروجردی
- شمارهٔ ۱۵ — از تیر خطا کردن تو دل گله‌مند است
- شمارهٔ ۲۰ — گرچه هر تیر جفا کز تو رسد مطلوبست
- شمارهٔ ۱۹ — ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است
- شمارهٔ ۱۴ — اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاست
- شمارهٔ ۱۶ — تبسم لبت از لعل آبدارتر است
- شمارهٔ ۱۷ — خنده‌ات نوش لب ز آب بقا شیرین‌تر است
- شمارهٔ ۱۸ — اطراف رخت را خط شبرنگ گرفته است
- شمارهٔ ۱۳ — به دامنم نبود گر دل فکار منست
- شمارهٔ ۲۱ — جلوه گر گردد چو حسن او را جفایی لازمست
- شمارهٔ ۲۷ — فلک همان نه تو را مهربان به ما نگذاشت
- شمارهٔ ۲۶ — جز مهر تو ای مه سروکارم به کسی نیست
- شمارهٔ ۲۴ — مرد خدا فریفته مال و جاه نیست
- شمارهٔ ۲۸ — مرد عاشق‌پیشه از کفران نعمت ننگ دارد
- شمارهٔ ۲۵ — به غیر جلوه رویت مرا بهاری نیست
- شمارهٔ ۲۲ — در سر کوی وفا عشاق را منزل یکی‌ست
- شمارهٔ ۲۳ — کشتن منصور نزد عاشقان دشوار نیست
- شمارهٔ ۳۱ — سر دار محبت سر فرازی برنمی‌دارد
- شمارهٔ ۳۶ — دلم بهانه رویت زیاد می‌گیرد
- شمارهٔ ۳۲ — قیمت به خود از عشق تو ارزان بگذارد
- شمارهٔ ۳۵ — دو شینه دل از دوری دلبر گله می‌کرد
- شمارهٔ ۳۳ — طره صیادی مرا در زلف خود زنجیر کرد
- شمارهٔ ۲۹ — خوش آن تنی را که مو به موی شکنج زلفت بتاب دارد
- شمارهٔ ۳۴ — غمت آن روز که جا در دل ویرانم کرد
- شمارهٔ ۳۰ — ای دل از این ناله گر تاثیر می‌خواهی ندارد