طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگینامهٔ طغرل احراری
محمدنقیبخان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار میرسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص میکرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویکها به آنها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمهچی» خوانده میشدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۱۴۵ — دل به طاق ابروی او میْپرستی میکند
- شمارهٔ ۱۴۲ — یار به من باز جفا میکند
- شمارهٔ ۱۴۴ — عارض چون ماهش از برقع نمایان میکند
- شمارهٔ ۱۴۳ — غمزه مردمشکارت غارت جان میکند
- شمارهٔ ۱۴۷ — تا قماش حسن او را کاروان از ناز بود
- شمارهٔ ۱۴۶ — پرتو آیینهام حیرتبیانی میکند
- شمارهٔ ۱۴۹ — یاد ایامی که هر دم با منت پیغام بود
- شمارهٔ ۱۴۸ — هرکجا شوق توام ساغر کش آمال بود
- شمارهٔ ۱۵۲ — بود آن روز که چشمم به رخت باز شود
- شمارهٔ ۱۵۵ — نرگس مست تو آلوی هراتم ندهد
- شمارهٔ ۱۵۰ — صبح صادق از طلوع معنیام آگاه بود
- شمارهٔ ۱۵۱ - سید سلام — سرم به زیر قدوم تو گر غبار شود
- شمارهٔ ۱۵۶ — ز جوش اشک در آبم گهربار اینچنین باید
- شمارهٔ ۱۵۳ — تا شعاع مهر از جیب تو روشن میشود
- شمارهٔ ۱۵۴ — زیر تیغ ابرویش صد مثل من گر سر دهد
- شمارهٔ ۱۵۷ — بیا ای دل که نیرنگ و فسونت پر به کار آید
- شمارهٔ ۱۵۸ — ای نگاه شفقتآمیزت مرا از جان لذیذ
- شمارهٔ ۱۶۰ — در دل خیال آن قد رعنا نگاه دار
- شمارهٔ ۱۵۹ — هرکجا گر گردبادی حلقه میسازد غبار
- شمارهٔ ۱۶۱ — کس نباشد به سیر این گلزار
- شمارهٔ ۱۶۴ — تا شنیدم از صبا افسانههای زلف یار
- شمارهٔ ۱۶۵ — پرده صبح نگه را بر رخ دلدار در
- شمارهٔ ۱۶۳ — آنقدر دارد صفا آیینه رخسار یار
- شمارهٔ ۱۶۲ — بس که اندر باغ از جنت اثر دارد بهار