انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- شمارهٔ ۳۱۸ - در تمثیل — صاحبا از نیکخواه و بدسگالت یک مثال
- شمارهٔ ۳۱۳ - در مطایبه — هرکه مخلوق را کند خدمت
- شمارهٔ ۳۱۹ - در شکر — منعمی بر پیر دهقانی گذشت اندر دهی
- شمارهٔ ۳۱۲ - عزالدین نامی را ستایش کند — ای بزرگی که شد دل و رایت
- شمارهٔ ۳۱۵ - شراب خواهد — ای خواجهٔ مبارک بر بندگان شفیق
- شمارهٔ ۳۱۷ - در شکایت — ایا رادی که اندر ناف آهو
- شمارهٔ ۳۱۴ - تعریف شراب کند — غذای روح بود بادهٔ رحیق‌الحق
- شمارهٔ ۳۱۶ - در هجو — نه نجیب از پی آن شد به فلک بر کورا
- شمارهٔ ۳۲۶ - در بیان حال خود — خاطری چون آتشم هست و زبانی همچو آب
- شمارهٔ ۳۲۰ - در تعریف عمارت و مدح صاحب — ای نمودار ارتفاع فلک
- شمارهٔ ۳۲۵ - در مطایبه — تا نشست خواجه در گلشن بود
- شمارهٔ ۳۲۲ - قسم بر بی‌گناهی — مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بود
- شمارهٔ ۳۲۳ - در مطایبه — گویند که در طوس گه شدت گرما
- شمارهٔ ۳۲۱ - در وصف کوشک و سرای مجدالدین ابوالحسن عمرانی — حبذا کارنامهٔ ارژنگ
- شمارهٔ ۳۲۷ - التماس انعام — ای ترا آفتاب حاجب بار
- شمارهٔ ۳۲۴ - سخن کمالی را ستاید — شعرهای کمالی آن به سخن
- شمارهٔ ۳۳۳ - قاضی حمیدالدین در مدح حکیم گفته و بدو فرستاده — اوحدالدین انوری ای من مرید طبع تو
- شمارهٔ ۳۲۹ - ستایش ملک‌الشعرا ارشدالدین — هیچ دانی ارشدالدین کز کف و طبع تو دوش
- شمارهٔ ۳۲۸ — تکلف میان دو آزاده مرد
- شمارهٔ ۳۳۵ - به شخصی تکلف فرماید — امیر زنگی چون بامداد باز آید
- شمارهٔ ۳۳۲ - در نقدی که یکی از امرا در مرثیهٔ سیدابوطالب نعمه بدو کرده بود گوید — به نظم مرثیه‌ای در که چون ز موجب آن
- شمارهٔ ۳۳۰ - الب ارغو یکی از ممدوحان حکیم را میل کشیدند در آن باب گفته است — شاها بدیده‌ای که دلم را خدای داد
- شمارهٔ ۳۳۱ - از بزرگی درخواست کاغذ سپید کند — زندگانی مجلس سامی در اقبال تمام
- شمارهٔ ۳۳۴ - انوری در جواب این قطعه گفته و او را ستوده است — به حمد و ثنا چون کنم رای نظمی