عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۴ — دردا که ز خواب بس دل غافل ما
- شمارهٔ ۴۵ — افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
- شمارهٔ ۳۸ — چون روی به پنجاه و به شصت آوردیم
- شمارهٔ ۳۹ — گر هیچ ندیدم من و گر دیدم من
- شمارهٔ ۴۱ — شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد
- شمارهٔ ۴۰ — دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید
- شمارهٔ ۴۳ — تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم
- شمارهٔ ۴۲ — آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود
- شمارهٔ ۴۷ — تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم
- شمارهٔ ۵۰ — ای دل همه را بیازمودیم و شدیم
- شمارهٔ ۴۸ — دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم
- شمارهٔ ۵۱ — گه دستخوشِ زمانه خواهیم شدن
- شمارهٔ ۴۹ — رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما
- شمارهٔ ۵۳ — هرگز ره دین براستی نسپردیم
- شمارهٔ ۴۶ — جان را خطرِ روزِ پسین بایددید
- شمارهٔ ۵۲ — از آز و طمع بیخور و خفتیم همه
- شمارهٔ ۵۴ — کو تن که ز پای در فتادست امروز
- شمارهٔ ۶۱ — از گلشن دل نصیب من خار رسید
- شمارهٔ ۵۷ — دل در سر درد شد به درمان نرسید
- شمارهٔ ۵۶ — چون رفتن جان پاک آمد در پیش
- شمارهٔ ۶۰ — افسوس که روزگارم از دست بشد
- شمارهٔ ۵۹ — دردا که دلم را تن بَطّال بکشت
- شمارهٔ ۵۵ — از عمر گذشته عبرتی بیش نماند
- شمارهٔ ۵۸ — هم کار ز دست رفت در بی کاری