عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۴ — رفتم که بنای عمر نامحکم بود
- شمارهٔ ۶۷ — شد عمر و دل از کرده پشیمان آمد
- شمارهٔ ۶۵ — رفتم خط عشق وبندگی نادیده
- شمارهٔ ۶۶ — کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت
- شمارهٔ ۶۹ — زین شیوه که ازعمر برآوردم گرد
- شمارهٔ ۶۲ — چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر
- شمارهٔ ۶۳ — امروز منم نشسته نه نیست نه هست
- شمارهٔ ۶۸ — آن شد که دلم را غمِ جانانی بود
- شمارهٔ ۷۷ — میپنداری که بیخبر بتوان زیست
- شمارهٔ ۷۰ — تن پست شد از درد اگر پست نبود
- شمارهٔ ۷۲ — دل رفت و ز آتش طرب دود ندید
- شمارهٔ ۷۳ — هان ای دل خسته کاروان می‌گذرد
- شمارهٔ ۷۶ — با این دلِ چون قیر چه خواهی کردن
- شمارهٔ ۷۴ — عمری که گذشت زود انگار نبود
- شمارهٔ ۷۱ — افسوس که ناچار بمی باید مرد
- شمارهٔ ۷۵ — بنیاد جهان غرور و سوداست همه
- شمارهٔ ۱ — شیر اجلت چو درکمین خواهد بود
- شمارهٔ ۲ — گیرم که ترا لطف الاهی آمد
- شمارهٔ ۴ — از آتش دل چو دود بر خواهی خاست
- شمارهٔ ۷ — گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت
- شمارهٔ ۳ — چون روی تو در هلاک خواهد بودن
- شمارهٔ ۸ — گر در کوهی مقیم و گر در دشتی
- شمارهٔ ۵ — زان پیش که در عینِ هلاکت فکنند
- شمارهٔ ۶ — تا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست