عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۴ — تن کیست که سرنگون همی باید کرد
- شمارهٔ ۱۸ — در هر دو جهان یک‌تنه‌ای می‌جویم
- شمارهٔ ۱۶ — چون نیست طریقی که به مقصود رسم
- شمارهٔ ۱۵ — گفتم شب و روز از پی این کار شوم
- شمارهٔ ۱۷ — تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز
- شمارهٔ ۲۰ — از مال جهان جز جگری ریشم نیست
- شمارهٔ ۱۹ — جان رفت و ندید محرمی در همه عمر
- شمارهٔ ۲۱ — اشکم پس و پیش منزلم بگرفتهست
- شمارهٔ ۲۳ — نه از تن خود به هیچ خشنودم من
- شمارهٔ ۲۲ — تا کی بینم به هر دمی تیماری
- شمارهٔ ۲۴ — ای تن ز زمانه سر نگون مینشوی
- شمارهٔ ۲۶ — چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا
- شمارهٔ ۲۵ — چون نیست سری این غم بیپایان را
- شمارهٔ ۲۸ — آن مرغ که بود از می معنی مست
- شمارهٔ ۲۹ — جانا چو به نیستی فتادم برهم
- شمارهٔ ۲۷ — امروز منم خسته ازین بحر فضول
- شمارهٔ ۳۰ — گه گم شدهٔ هزار کارم داری
- شمارهٔ ۳۲ — چون دل ز طلب در ره جانان استاد
- شمارهٔ ۳۱ — جز غوّاصی هوس ندارم چکنم
- شمارهٔ ۳۳ — یک ذره چو آن حکم دگرگون نشود
- شمارهٔ ۳۶ — میترسم و بیقیاس میترسم من
- شمارهٔ ۳۷ — چون پنجه سال خویشتن را کُشتم
- شمارهٔ ۳۴ — دیرست که دور آسمان میگردد
- شمارهٔ ۳۵ — از واقعهٔ روز پسین میترسم