عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۰ — از شرم رخت سرخی گل میبشود
- شمارهٔ ۲۴ — تا جان دارم حلقِ من و خنجر تو
- شمارهٔ ۲۲ — تا کی ریزم ز چشمِ خون پالا اشک
- شمارهٔ ۲۳ — چون دردِ دلم تو میپسندی بسیار
- شمارهٔ ۱۹ — گفتم:دل من که خانهٔ جان اینست
- شمارهٔ ۲۱ — ای عشق توأم در تک و تاب افکنده
- شمارهٔ ۱۷ — خونی که مرا در دل و جان اکنون هست
- شمارهٔ ۱۸ — یک همنفسی کو که برو گریم من
- شمارهٔ ۲۵ — ای از رخ چون گلت گلابِ دیده
- شمارهٔ ۳۲ — زان روی که در روی تو چشمم نگریست
- شمارهٔ ۳۱ — بس سیل که خاست هر نفس چشمم را
- شمارهٔ ۳۰ — تا کی ز تو روی بر زمین باید داشت
- شمارهٔ ۲۹ — چون شمع، ز بس سوز، خور و خوابم شد
- شمارهٔ ۲۶ — چون چشم به یارِ سیم تن میافتد
- شمارهٔ ۲۷ — تن خاک نشین چشم یار آمده گیر
- شمارهٔ ۲۸ — جانا!غم تو با تن چون مویم داشت
- شمارهٔ ۳۴ — چون ایندل غم کشم وطن در خون دید
- شمارهٔ ۳۵ — روزی که دل شکسته پیش تو کشم
- شمارهٔ ۳۳ — آن ماه، مرا چو خاک در کوی افکند
- شمارهٔ ۳۸ — شبرنگ خطت که رام افسونم بود
- شمارهٔ ۳۶ — با دل گفتم بسی زیان میبینم
- شمارهٔ ۳۷ — از گریهٔ خود بسی نکویی دارم
- شمارهٔ ۳۹ — از رشک تو، کاغذین کنم پیراهن
- شمارهٔ ۴۰ — چون هر مویم نوحه گر آید بی تو