عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۵ — تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد
- شمارهٔ ۱۷ — ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد
- شمارهٔ ۱۳ — گر پرده ز روی دلستان برگیری
- شمارهٔ ۱۶ — گر در همه عمر آرزوئیم بوَد
- شمارهٔ ۱۱ — ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی
- شمارهٔ ۱۴ — ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
- شمارهٔ ۱۸ — تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم
- شمارهٔ ۱۲ — چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت
- شمارهٔ ۲۳ — ای نرگسِ صفرا زده سودائی تو
- شمارهٔ ۲۲ — خورشید که چرخ در نکوئیش آورد
- شمارهٔ ۲۴ — لعلت که بلای دل و دین آید هم
- شمارهٔ ۲۵ — تا روی چو آفتاب جانان بفروخت
- شمارهٔ ۲۱ — ای حسن تو درحدّ کمال افتاده
- شمارهٔ ۲۶ — گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست
- شمارهٔ ۲۰ — بی عشق تو زیستن دریغم آید
- شمارهٔ ۱۹ — در جنب رخت چو ماه میننماید
- شمارهٔ ۲۹ — کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
- شمارهٔ ۳۲ — بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم
- شمارهٔ ۳۰ — ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود
- شمارهٔ ۳۳ — بگشاده رخ و بسته قبا میآید
- شمارهٔ ۳۱ — آن ماه که سجده بُرد انجم او را
- شمارهٔ ۲۷ — عشق رخ تو که کیمیای خطرست
- شمارهٔ ۲۸ — گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم
- شمارهٔ ۳۴ — آن روز که روی دلستان نتوان دید