عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۰ — چون شمع به یک نفس فرو مرده مباش
- شمارهٔ ۶۳ — چون گل به دل افروخته میباید بود
- شمارهٔ ۵۷ — تا تو به بلای عشق تن در ندهی
- شمارهٔ ۶۲ — در عشق چو شمع با خطر نتوان زیست
- شمارهٔ ۶۱ — آن را که درین حبسِ فنا باید مُرد
- شمارهٔ ۵۸ — گر هست دلت سوختهٔ جان افروز
- شمارهٔ ۵۶ — گر عیاری خشک و ترت سوختنی است
- شمارهٔ ۵۹ — ای آن که دل زندهٔ تو مُرد از تو
- شمارهٔ ۶۸ — از دل غم دلفروز میباید دید
- شمارهٔ ۷۰ — شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
- شمارهٔ ۶۴ — در عشق چو شمع سوز باید آورد
- شمارهٔ ۶۹ — بس شب که چو شمع با سحر باید بُرد
- شمارهٔ ۶۵ — چون تن زده سر به راه میباید داشت
- شمارهٔ ۷۱ — گفتم: شمعا! چند گدازی مگداز
- شمارهٔ ۶۶ — در شمع نگر فتاده در سوز و گداز
- شمارهٔ ۶۷ — شمعی که ز درد او کسی باز نگفت
- شمارهٔ ۷۲ — گفتم:شمعا! چون همه شب در کاری
- شمارهٔ ۷۴ — ای شمع! فروختی و لاف آوردی
- شمارهٔ ۷۷ — شمع از در جمع چون درآمد حالی
- شمارهٔ ۷۳ — ای شمع سرافراز چه پنداشته‌ای
- شمارهٔ ۷۶ — میپرسیدم دوش ز شمع آهسته
- شمارهٔ ۷۵ — چون شمع دمی نبود خشنود از خویش
- شمارهٔ ۷۹ — از روغنِ شمع بوی خون می‌آید
- شمارهٔ ۷۸ — آتش همه با شمع جفا خواهد کرد