عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۸ — در عشق تو از نفع و ضرر نندیشم
- شمارهٔ ۹ — جان روی دل افروزِ تُرا باید داشت
- شمارهٔ ۱۰ — دل شمع تو شد به یک نفس مرده شود
- شمارهٔ ۱۱ — تن جز به هوای تو قدم مینزند
- شمارهٔ ۱۳ — بر خویش بسی چو شمع بگریسته‌ام
- شمارهٔ ۱۵ — ای رفته به آسمان نفیرم بی تو
- شمارهٔ ۱۲ — ای جان و دلم به جان و دل مولایت
- شمارهٔ ۱۴ — کارم که چو زلف تو مشوش دارم
- شمارهٔ ۱۷ — از آتشِ عشق چون تو جان افروزی
- شمارهٔ ۱۹ — آن دل که چو موم نرمم آمدبی تو
- شمارهٔ ۱۸ — ای کاش هزار موی بشکافتمی
- شمارهٔ ۲۲ — از بس که ز غم سوختم ای شمع طراز
- شمارهٔ ۲۳ — تادور فتادهام از آن نادره کار
- شمارهٔ ۲۰ — در راه غمِ تو جسم و جوهر بنماند
- شمارهٔ ۱۶ — هر لحظه در آتشِ غمم اندازی
- شمارهٔ ۲۱ — جان بر گرهِ زلفِ تو آموخته گیر
- شمارهٔ ۲۹ — با دل گفتم که راه دلبر گیرم
- شمارهٔ ۳۱ — خورشید ز سوزِ من سراسیمه بسوخت
- شمارهٔ ۲۸ — هر دل که ره چنان جمالی یابد
- شمارهٔ ۲۴ — دل در غم عشقِ دلفروزم همه شب
- شمارهٔ ۲۵ — تا آتشِ عشقِ او برافروخت مرا
- شمارهٔ ۲۶ — در عشق چو شمع من به سوزم زنده
- شمارهٔ ۳۰ — امشب به صفت شمع دلفروزم من
- شمارهٔ ۲۷ — تا روی به روی دلفروز آوردیم