عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۸۰ — ای شمع! تُرا نیست ز سوز آگاهی
- شمارهٔ ۸۱ — ای شمع! برو که سوختن حدّ من است
- شمارهٔ ۸۳ — ای شمع! تویی علی الیقین دشمنِ تو
- شمارهٔ ۸۶ — ای شمع! چو تو هیچ کس آشفته ندید
- شمارهٔ ۸۲ — ای شمع! تُرا ز سوز محروم کنند
- شمارهٔ ۸۵ — ای شمع! اگرچه مجلس افروخته‌ای
- شمارهٔ ۸۴ — ای شمع! چو از آتش افسر کردی
- شمارهٔ ۸۷ — ای شمع! مگر چنان گمانْت افتادست
- شمارهٔ ۸۸ — از آه دلم کام و زبان میسوزد
- شمارهٔ ۸۹ — ای شمع! بلا در تو اثر خواهد کرد
- شمارهٔ ۹۰ — در شمع نگاه کن که جان میسوزد
- شمارهٔ ۹۱ — شمع است که همچو سرکشی میخندد
- شمارهٔ ۹۳ — ای آتش شمع سوز ناساز مشو
- شمارهٔ ۹۴ — ای شمع! دمی از دل مضطر میزن
- شمارهٔ ۹۲ — شمعی که به یک دو شب فرو میگذرد
- شمارهٔ ۹۵ — در عشقِ تو عقل و سمع میباید باخت
- شمارهٔ ۱۰۰ — من شمع توام که گر بسوزم صد بار
- شمارهٔ ۹۸ — چون شمع ز سوختن دمی دم نزنم
- شمارهٔ ۹۶ — ماتم زدهٔ تو جانِ سرگشتهٔ ماست
- شمارهٔ ۱۰۲ — پیوسته کتاب هجر میخواهم خواند
- شمارهٔ ۱۰۱ — بر بوی وصال میدویدم همه سال
- شمارهٔ ۹۷ — روی تو که عقل ازو خجل میآید
- شمارهٔ ۹۹ — تا از سر زلفت خبرم میماند
- شمارهٔ ۱۰۳ — در اشک خود از فرقت آن یار که بود