عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۸ — صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی
- شمارهٔ ۳۰ — ای صبح!اگر تو یاریی خواهی کرد
- شمارهٔ ۳۲ — ای صبح! هزار پرده در پیش انداز
- شمارهٔ ۲۹ — امشب بر ماست آن صنمِ جان افروز
- شمارهٔ ۳۱ — ای صبح! امشب علاج دیگر نبرم
- شمارهٔ ۳۵ — ای صبح! مخند امشب و لب بر لب باش
- شمارهٔ ۳۴ — ای صبح! اگر طلوع خواهی کردن
- شمارهٔ ۳۳ — ای صبح! اگر بلندیت هست امشب
- شمارهٔ ۴۳ — چندان که به ناله میگشایم لب را
- شمارهٔ ۳۷ — ای صبح! جهان فروز عالم تو نیی
- شمارهٔ ۳۸ — جانم به مرادِ دل رسیدست امشب
- شمارهٔ ۳۹ — گر صبح شبی واقعهٔ من دیدی
- شمارهٔ ۴۲ — دوش آمد و گفت: چند جانت سوزم
- شمارهٔ ۴۰ — آن شب که بود وصال جان افروزم
- شمارهٔ ۴۱ — دوش آن بت مستم به طلب آمده بود
- شمارهٔ ۳۶ — امشب که مرا نه تاب و نه تب بودست
- شمارهٔ ۴۴ — گر زلفِ بتم نیی تو ای شب بسر آی
- شمارهٔ ۷ — گه عشق توام چو شمع گرینده کند
- شمارهٔ ۲ — با عشق تو جان خویش در خواهم باخت
- شمارهٔ ۱ — بس آب که بگذشته ز سر از تو مراست
- شمارهٔ ۳ — ای در سر ذرّه ذرّه سودا از تو
- شمارهٔ ۵ — خونی که ز تو درجگرم میگردد
- شمارهٔ ۴ — تا چند ز سودای تو در سوز و گداز
- شمارهٔ ۶ — جان پیش رخت نثار خواهم آورد