عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۵ — شمعم که خوشی میان سوزم بکُشند
- شمارهٔ ۳۲ — تا چند قفا ز نیک و بد خواهم خورد
- شمارهٔ ۳۴ — چون عین بریدگی بود دوختنم
- شمارهٔ ۳۸ — گر میسوزم مرا مکن چندین عیب
- شمارهٔ ۳۶ — شمعم که غذای من ز من خواهد بود
- شمارهٔ ۳۹ — گفتی چه کنم تا شب من گردد روز
- شمارهٔ ۳۳ — زین کار که در گردنِ من خواهد بود
- شمارهٔ ۳۷ — شمعم که چنین زار و نزار آمده‌ام
- شمارهٔ ۴۰ — دانی تو که شمع را چرا افروزند
- شمارهٔ ۴۲ — امروز منم عهد مصیبت بسته
- شمارهٔ ۴۷ — پیوسته ز عشق جان و تن میسوزم
- شمارهٔ ۴۴ — در خفیه بسوختم بسی بی آتش
- شمارهٔ ۴۵ — چون نیست نصیبِ من به جز غمخواری
- شمارهٔ ۴۳ — مائیم ز غم سوخته خوش خوش چون شمع
- شمارهٔ ۴۱ — ای دل دیدی که هر که شد زنده بمُرد
- شمارهٔ ۴۶ — تا چند روم که این ره کوته نیست
- شمارهٔ ۴۸ — سر رفت به باد و من کله میدارم
- شمارهٔ ۵۱ — ما بحرِ بلا پیش گرفتیم و شدیم
- شمارهٔ ۴۹ — چون صبح به خنده یک نفس خرسندم
- شمارهٔ ۵۳ — هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد
- شمارهٔ ۵۴ — داری سرِ عشق کار از سردرگیر
- شمارهٔ ۵۰ — شمعم که ز خود نهان فرو میگریم
- شمارهٔ ۵۵ — تا هیچ چو شمعت سر و کار خویش است
- شمارهٔ ۵۲ — شمعم که حریف آتشم می‌آید