بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگینامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشتهاند. به گواهی تذکرهها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشتههای یونانی، عبری و سریانی را هم میشناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجدههزار بیت است. به نقل از شعاعالملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرینتر میگفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۳۶۱ — روز است وآفتاب است شمع و چراغ جوئیم
- شمارهٔ ۳۶۴ — پیش شمع عارضش پروانه می باید شدن
- شمارهٔ ۳۶۵ — چه بد آغاز وسرانجام چه خواهدبودن
- شمارهٔ ۳۶۶ — ای دل نیی عاشق برو بر خویشتن بهتان مزن
- شمارهٔ ۳۶۲ — یا رب آن عمر ز من رفته به من بازرسان
- شمارهٔ ۳۶۷ — ای پادشاه خوبان رحمی بر این گدا کن
- شمارهٔ ۳۶۸ — در آئینه بر عارض خود نظر کن
- شمارهٔ ۳۷۱ — خود را به شمع او دلا در سوختن پروانه کن
- شمارهٔ ۳۶۹ — ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن
- شمارهٔ ۳۷۳ — ساقی امشب می دهی گر می به من
- شمارهٔ ۳۷۴ — فراق یار چه دانی چه می کندبا من
- شمارهٔ ۳۷۲ — شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن
- شمارهٔ ۳۷۵ — بیدار شد ز خواب بخت به خواب من
- شمارهٔ ۳۷۰ — گفت یار ار عاشقی از سوختن پروانکن
- شمارهٔ ۳۷۶ — خرم آن دم که نشنید بت من در بر من
- شمارهٔ ۳۷۸ — باز افتاده به یاد رخ جانان دل من
- شمارهٔ ۳۷۹ — چشمه حیوان من شد لب جانان من
- شمارهٔ ۳۸۰ — آتشی عشق زد به خرمن من
- شمارهٔ ۳۸۱ — ای ترک مشک طره کافور روی من
- شمارهٔ ۳۸۲ — این صنم کیست که نبود بشری بهتر از این
- شمارهٔ ۳۸۳ — من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین
- شمارهٔ ۳۷۷ — هر که را بدخو است یار آگه بود از حال من
- شمارهٔ ۳۸۴ — روی ننموده ربودی دل ودین
- شمارهٔ ۳۸۶ — گفتمش چون بینمت ای نازنین