بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۴۳۶ — دلبر ما را به حال ما اگر بود التفاتی
- شمارهٔ ۴۳۷ — ای دل بیا برای تو دارم بشارتی
- شمارهٔ ۴۳۹ — کند زلف تو گاهی سرکشی گه می کند پستی
- شمارهٔ ۴۴۰ — چه شد که مه بریدی وعهد بشکستی
- شمارهٔ ۴۳۳ — گفتم بهای بوسه ای گویند جان فرموده ای
- شمارهٔ ۴۳۴ — دارد آن مه نه همی چشم سیاه عجبی
- شمارهٔ ۴۳۸ — تعالی الله چه دولت بر سر استی
- شمارهٔ ۴۴۲ — گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی
- شمارهٔ ۴۴۵ — بتا دیر آمدی وزودرفتی
- شمارهٔ ۴۴۳ — ای دل چنین درتاب وتب از عشق روی کیستی
- شمارهٔ ۴۴۸ — ای دوست که ترک دوستان کردی
- شمارهٔ ۴۴۱ — نه چون چشم تو دیدم چشم مستی
- شمارهٔ ۴۴۶ — گر طالعم کند به وصالت حمایتی
- شمارهٔ ۴۴۷ — گفتی دهمت بوسی ودیدی که ندادی
- شمارهٔ ۴۴۴ — چه اول مهربان بودی چه آخر کینه جو گشتی
- شمارهٔ ۴۵۴ — زنی از غمزه ای شوخ ار به نیشکر شکرخندی
- شمارهٔ ۴۵۶ — برقع ز رخ گشودی دل ازکفم ربودی
- شمارهٔ ۴۵۵ — عجب ای ترک بی وفا بودی
- شمارهٔ ۴۴۹ — گشودی زلف مشک افشان جهان رامشکبو کردی
- شمارهٔ ۴۵۱ — تاکس نبیندت ز نظرها نهان شدی
- شمارهٔ ۴۵۲ — خواستم بینم رخت را لن‌ترانی‌گو شدی
- شمارهٔ ۴۵۳ — گفتم ای عشق ده مرا پندی
- شمارهٔ ۴۵۰ — دیوانه ام ای شوخ پری وار توکردی
- شمارهٔ ۴۶۱ — از طلعت اگر ماهی گفتار چرا داری