بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۴۱۳ — ز مو قیمت مشک وعنبر شکسته
• شمارهٔ ۴۱۱ — عاشق روی نگارم کفر چه ایمان چه
• شمارهٔ ۴۱۲ — در شاه نشین دل من یار نشسته
• شمارهٔ ۴۰۹ — عکس رخ آن ماه در جام شراب انداخته
• شمارهٔ ۴۱۴ — دل جای در آن طره طرار گرفته
• شمارهٔ ۴۱۵ — مگومرا ز چه دلبر ز برجدا کرده
• شمارهٔ ۴۱۶ — سلطان عشق ما را سرباز خویش کرده
• شمارهٔ ۴۱۷ — گردش چشم تو مستم کرده
• شمارهٔ ۴۲۰ — تا ز دلم خبر شوی آینه پیش روی نه
• شمارهٔ ۴۲۱ — عجب از روح مجسم بدنی ساخته ای
• شمارهٔ ۴۲۲ — روبروی آفتاب آئینه بر رو بسته ای
• شمارهٔ ۴۲۳ — از چه همچون زلف یار ای دل پریشان گشته ای
• شمارهٔ ۴۲۴ — دل از بت و از بت‌پرست اندر کلیسا برده‌ای
• شمارهٔ ۴۱۹ — خیز ای بت من باده گلگون کهن ده
• شمارهٔ ۴۱۸ — بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده
• شمارهٔ ۴۲۸ — چرا تو این همه ای ماه بی وفا شده ای
• شمارهٔ ۴۲۵ — نه همی دین و دل از ما برده ای
• شمارهٔ ۴۲۷ — چرا تواینهمه ای ماه بی وفا شده ای
• شمارهٔ ۴۳۰ — توچرا اینهمه بدخو شده ای
• شمارهٔ ۴۲۶ — باز بر رخ مشکین را پریشان کرده ای
• شمارهٔ ۴۳۲ — روی تو را ندیده دلم را ربوده ای
• شمارهٔ ۴۲۹ — چه خورده ای که ز رخ همچوارغوان شده ای
• شمارهٔ ۴۳۱ — تیر مژگان وسنان قد و زره موشده ای
• شمارهٔ ۴۳۵ — دور ازتو فارغ نیستم از درد و تب روز و شبی