بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۳۳۷ — همچو چشم آن صنم بی باده مستی می کنم
• شمارهٔ ۳۴۳ — توسلیمانی وما مورتوایم
• شمارهٔ ۳۳۹ — تا که خود را ز بر دوست جدا می‌بینم
• شمارهٔ ۳۴۰ — نه از وصل تو دلشادم نه درهجر توغمگینم
• شمارهٔ ۳۴۲ — توگرماه منی من ماه تابان را نمی خواهم
• شمارهٔ ۳۴۱ — تا گدای درتوام شاهم
• شمارهٔ ۳۴۴ — ما اگر خاریم اگر گل از گلستان توایم
• شمارهٔ ۳۵۲ — یک یار وفادار دراین شهر ندیدیم
• شمارهٔ ۳۴۹ — گوئیم عاشقیم وز هجرت نمرده ایم
• شمارهٔ ۳۵۰ — ما به یاد آن پری دیوانه ایم
• شمارهٔ ۳۴۶ — ما کجا کی عاشق دلخسته ایم
• شمارهٔ ۳۵۱ — در تصور ما که ما بینای روی دوستیم
• شمارهٔ ۳۴۵ — توصاحب کرمی ما گدای کوی توایم
• شمارهٔ ۳۴۸ — دین ودل درعشق یار از گفتگوئی داده ایم
• شمارهٔ ۳۴۷ — ما عاشقان مست دل از دست داده ایم
• شمارهٔ ۳۵۵ — ز سوز عشق تودرسینه آتشی داریم
• شمارهٔ ۳۵۴ — ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم
• شمارهٔ ۳۵۹ — دل به من گوید ز غم کز شهر در هامون رویم
• شمارهٔ ۳۵۷ — آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیم
• شمارهٔ ۳۵۶ — ساقی به یاد چشم وی برخیز و ده جام مِیَم
• شمارهٔ ۳۵۸ — کسی نشدخبر از حال ما که ما چونیم
• شمارهٔ ۳۶۰ — به که ما دیوانه از عشق پری روئی شویم
• شمارهٔ ۳۵۳ — ما روز ازل عاشق رخسار توبودیم
• شمارهٔ ۳۶۳ — نیست غم پروانه را از سوختن