بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۳۸۸ — هر صفائی که دارد آن مه رو
- شمارهٔ ۳۹۰ — ای بت ماه روی مشکین مو
- شمارهٔ ۳۸۹ — دیشب من و دل تا سحر کردیم از بس گفتگو
- شمارهٔ ۳۸۵ — تو از فرهاد دل بری نه شیرین
- شمارهٔ ۳۹۲ — ای دل چنین بازی مکن با طره طرار او
- شمارهٔ ۳۸۷ — در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو
- شمارهٔ ۳۹۱ — چومریخی ز خون چون ماهی از رو
- شمارهٔ ۳۹۶ — هر کس افتد به خیال من وتو
- شمارهٔ ۳۹۴ — اگر به حکم قضا می شود رضا دل تو
- شمارهٔ ۳۹۵ — چشمم فتد در آینه گر برجمال تو
- شمارهٔ ۳۹۳ — گر کنی پیدا رهی ای شانه درگیسوی او
- شمارهٔ ۳۹۷ — ای قدم خم گشته تر ز ابروی تو
- شمارهٔ ۳۹۹ — بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو
- شمارهٔ ۳۹۸ — من چیستم که دم زنم از عشق روی تو
- شمارهٔ ۴۰۰ — مرا ترکی است غارتگر سنان‌مژگان کمان‌ابرو
- شمارهٔ ۴۰۱ — بر درد دل خسته ام دوست دوا شو
- شمارهٔ ۴۰۶ — از مژه سنان داری وجوشن به بر ازمو
- شمارهٔ ۴۰۷ — آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاه
- شمارهٔ ۴۰۸ — به حسن چون تو نه آید کسی نه آمده بالله
- شمارهٔ ۴۰۵ — آری اگر ای بادز دلبر خبری کو
- شمارهٔ ۴۰۲ — دل در برم دیوانه شد زنجیر زلف یار کو
- شمارهٔ ۴۰۳ — دیوانه شد دل در برم زنجیر زلف یار کو
- شمارهٔ ۴۰۴ — گفتم بده بوسی ز لب گفتا زر وسیم توکو
- شمارهٔ ۴۱۰ — در دلم عشق آتشی افروخته