بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۷۵ — دلبر ما نه همی طره پر خم با اوست
- شمارهٔ ۷۸ — آیه والشمس وصف روی توست
- شمارهٔ ۷۴ — هیچ دانی چه به من کرده غمت
- شمارهٔ ۸۰ — نه همی حسن چهره دارددوست
- شمارهٔ ۷۷ — قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست
- شمارهٔ ۷۳ — چنانم ساقی ازمی کرده سرمست
- شمارهٔ ۷۹ — باشد دلم ز روی روی جناب دوست
- شمارهٔ ۷۶ — چشم ما را نور از دیدار توست
- شمارهٔ ۸۸ — عاشق روی تو صاحب نظری نیست که نیست
- شمارهٔ ۸۲ — گفتم که تو را نیست وفاگفت کمی هست
- شمارهٔ ۸۴ — گر تو دلدار منی با دیگرانت کار چیست
- شمارهٔ ۸۵ — سالکی کوبی خبر از خویش نیست
- شمارهٔ ۸۱ — کس نگوید ختن وتبت وتاتاری هست
- شمارهٔ ۸۳ — ای دل ار یار منی با دگران کارت چیست
- شمارهٔ ۸۶ — روزگاری است که هیچم خبری از دل نیست
- شمارهٔ ۸۷ — بی وفایی چو تو درعالم نیست
- شمارهٔ ۹۴ — گرد رویتخط سیاه گرفت
- شمارهٔ ۹۲ — چنگم از زلف به دل آن بت دلبر زد ورفت
- شمارهٔ ۹۳ — دوشم آن ترک پریچهره به بر آمد ورفت
- شمارهٔ ۹۶ — زقامت کرده ای بر پا قیامت
- شمارهٔ ۹۰ — غمین مباش که چیزی ز عمر باقی نیست
- شمارهٔ ۹۵ — ذکری که تا سحر دوش صوفی به های وهو گفت
- شمارهٔ ۸۹ — به پیش یار مرا هیچ اعتباری نیست
- شمارهٔ ۹۱ — مشکی عجب ز گیسو آن ترک ماه رو داشت