بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۱۰۲ — دلا تا چند ابجد تا کی ابتث
- شمارهٔ ۹۷ — گفتم که درد دارم گفتا دوا دهیمت
- شمارهٔ ۱۰۰ — چه سان از رخ دهم نسبت به ماهت
- شمارهٔ ۱۰۱ — از بی وفایی یار دارم بسی شکایت
- شمارهٔ ۹۸ — ز من بخت سیه برگشته چون برگشته مژگانت
- شمارهٔ ۱۰۳ — تو شاه حسنی و داری ز مشک بر سر تاج
- شمارهٔ ۹۹ — رشک می آیدم ز پیرهنت
- شمارهٔ ۱۰۴ — داده شه فرمان که عطاران معافند از خراج
- شمارهٔ ۱۰۵ — سر زلف تو می گردد به رخسار تو گاهی کج
- شمارهٔ ۱۰۶ — زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج
- شمارهٔ ۱۰۷ — دمید گل به چمن ساقیا بیاور راح
- شمارهٔ ۱۰۸ — اگر که تیغ کشی و کنی مرا مذبوح
- شمارهٔ ۱۱۱ — دل برد و گشت پنهان از چشمم آن پری رخ
- شمارهٔ ۱۰۹ — گوید ار کس ز معجزات مسیح
- شمارهٔ ۱۱۰ — چه خوردی که گشتی چنین ارغوان رخ
- شمارهٔ ۱۱۲ — تو را به است ز به غبغب وز سیب زنخ
- شمارهٔ ۱۱۴ — آن نگار از گریه طفل دل مرا آرام کرد
- شمارهٔ ۱۱۷ — ز غم هر دم دل خون دیده ام خونبارتر گردد
- شمارهٔ ۱۱۶ — هر قطره خونی که ز چشم ترم افتد
- شمارهٔ ۱۱۳ — مدار باک ز تکفیر و بیم از توبیخ
- شمارهٔ ۱۱۸ — تا رز آرد غوره وآن غوره تا انگورگردد
- شمارهٔ ۱۱۹ — زاهدا کم کن بلنداقبال را تکفیر و رد
- شمارهٔ ۱۲۰ — منجم گفتامشب مه قران با آفتاب دارد
- شمارهٔ ۱۱۵ — دوش از بی مهری آن مه غمین بودم زیاد