بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۳۲ — دل گشته در برم خون از طبع زودرنجت
• شمارهٔ ۲۵ — دل مرا خون گشت در بر ساقیا
• شمارهٔ ۲۹ — روشن چراغ کس نکند پیش آفتاب
• شمارهٔ ۳۰ — برده ای خوابم ز چشم نیمخواب
• شمارهٔ ۳۱ — می دهی درد سرم چند ای طبیب
• شمارهٔ ۲۷ — ماهی صفت فرو شده ماهی به زیر آب
• شمارهٔ ۲۶ — جز رخ یار آتشی سوزنده باشد کی در آب
• شمارهٔ ۲۸ — ماه من را هر که بیند گوید این است آفتاب
• شمارهٔ ۳۸ — این کیست که آفت زن و مرداست
• شمارهٔ ۳۶ — بسکه مشکین مو ز بس نیکورخ است
• شمارهٔ ۳۳ — نگفتم دل مکن اینقدر غارت
• شمارهٔ ۳۷ — اسیر بند تو در روزگار آزاد است
• شمارهٔ ۳۵ — با طلعتت به گلشن وصحرا چه حاجت است
• شمارهٔ ۴۰ — دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست
• شمارهٔ ۳۹ — عشق حیران درجمال احمداست
• شمارهٔ ۳۴ — بی رخ وزلف تو روز ما سیه تر از شب است
• شمارهٔ ۴۱ — به پیش آتش چهر توزلف تو دود است
• شمارهٔ ۴۲ — چشم من خواب ندارد به شب وخونبار است
• شمارهٔ ۴۴ — هر کس که باشدش خط و خالی نه دلبر است
• شمارهٔ ۴۸ — دل در آن طره ی گره گیر است
• شمارهٔ ۴۳ — چشم از باری دیدن رخسار دلبر است
• شمارهٔ ۴۵ — دلبر من نه ز جنس بشر است
• شمارهٔ ۴۷ — رخت چو مهر درخشان ز بسکه پر نور است
• شمارهٔ ۴۶ — ماه رویت ز بسکه پر نوراست