بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۱۲۴ — نه مشک ختا بوی موی تو دارد
• شمارهٔ ۱۲۷ — دلبر آن نیستکه رخسار چوماهی دارد
• شمارهٔ ۱۲۲ — دل من نه عزم باغ و نه هوای راغ دارد
• شمارهٔ ۱۲۶ — نه ماهی چورویت زخط هاله دارد
• شمارهٔ ۱۲۵ — چو لاله دل ز داغم لکه دارد
• شمارهٔ ۱۲۱ — خون به دل از بوی مویت نافه تاتار دارد
• شمارهٔ ۱۲۳ — کسی که عشق ندارد چه درجهان دارد
• شمارهٔ ۱۲۸ — هیچ مرغی در قفس چون منگرفتاری ندارد
• شمارهٔ ۱۳۳ — ز روی ناز با من ترک من گاهی که بستیزد
• شمارهٔ ۱۳۰ — آنکه شد عاشق ومردازغم ودرد
• شمارهٔ ۱۳۶ — به فصل گل می گلگون به جام باید کرد
• شمارهٔ ۱۳۲ — دانی ای مه که ز هجرت چه به من می‌گذرد
• شمارهٔ ۱۳۴ — درخواب بسی آن پری آزارمرا کرد
• شمارهٔ ۱۳۱ — از غم تو بهدل ما گذرد
• شمارهٔ ۱۲۹ — شب از خیال روی توخوابم نمی برد
• شمارهٔ ۱۳۵ — هجر یار از بس دل زار مرا پردرد کرد
• شمارهٔ ۱۴۰ — رخنه ها از مژه آن ترک در ایمانم کرد
• شمارهٔ ۱۴۲ — در بر دلدار کی رفتم که دلداری نکرد
• شمارهٔ ۱۴۴ — دلم ازدیدن آن طره طرار می ترسد
• شمارهٔ ۱۴۳ — پرسیدم از منجم کی آفتاب گیرد
• شمارهٔ ۱۴۱ — شیری است عشق کز بر او کس گذر نکرد
• شمارهٔ ۱۳۷ — جان و دل گفتند جانان قیمت یک بوس کرد
• شمارهٔ ۱۳۸ — آن پری دیوانه ام اول ز روی خویش کرد
• شمارهٔ ۱۳۹ — آشفتگی زلف تو آشفته ترم کرد