فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۴۸۷ — ای جهانی به عبودیّت خاصت مختصّ
- شمارهٔ ۴۸۳ — بر دوخته نرگس نظر از شرم نگاهش
- شمارهٔ ۴۸۲ — دلی در سینه دارم مست و مدهوش
- شمارهٔ ۴۸۶ — ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواص
- شمارهٔ ۴۸۴ — ای مشرب خوشت به جهان یادگار عیش
- شمارهٔ ۴۸۱ — هوا خوش است و حریفان باغ دوشادوش
- شمارهٔ ۴۸۸ — منم به یاد تو آسوده از نعیم ریاض
- شمارهٔ ۴۸۵ — به این شوخی که دارد پی بهار جلوه رنگینش
- شمارهٔ ۴۹۴ — امشب غریب نوسفری می‌کند وداع
- شمارهٔ ۴۸۹ — ای در ایجاد سماوات وجود تو غرض
- شمارهٔ ۴۹۵ — عالم رود ز طنطنة نور در سماع
- شمارهٔ ۴۹۳ — چون شوقم از اضطراب محظوظ
- شمارهٔ ۴۹۰ — گریه بی‌خون دلم رنگی ندارد در بساط
- شمارهٔ ۴۹۲ — شد عمر صرف کار و نکردیم هیچ حظّ
- شمارهٔ ۴۹۱ — سخن به وادی انصاف کرده راه غلط
- شمارهٔ ۴۹۶ — آب گردید استخوان در عشق جانانم چو شمع
- شمارهٔ ۴۹۷ — نماند با مژة من غبار گریة شمع
- شمارهٔ ۴۹۸ — نیست غم گر بادة صافم نباشد در ایاغ
- شمارهٔ ۵۰۱ — خورشید بر فروزد از آتش تب عشق
- شمارهٔ ۵۰۲ — گر هوس آلوده باشد دامان حسن است پاک
- شمارهٔ ۵۰۴ — از سر گذشتگان را تاج و کمر مبارک
- شمارهٔ ۵۰۰ — بهرزه سلسله بر هم نمی‌زند آن زلف
- شمارهٔ ۴۹۹ — با این همه گل‌ها که عیانست درین باغ
- شمارهٔ ۵۰۳ — بدین نشاط که رفتیم ناتوان در خاک