فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۵۵۶ — خاک پای تو که در چشم تر انباشته بودم
- شمارهٔ ۵۵۸ — بیرحمی بالای زبر دست تو نازم
- شمارهٔ ۵۵۷ — زخمی به دو صد جان به کف از ناز تو دیدم
- شمارهٔ ۵۵۹ — من مست محبّتم چه سازم
- شمارهٔ ۵۵۵ — بلبل عشقم که چون با شوق دمساز آمدم
- شمارهٔ ۵۵۴ — شب ز شیون بلبل گوینده را آتش زدم
- شمارهٔ ۵۶۰ — به جان افزایم و خاک بدن در خاکدان ریزم
- شمارهٔ ۵۵۳ — در ره او هر دو عالم را به یکدیگر زدم
- شمارهٔ ۵۶۱ — ندید کشتِ امل قطره‌ای ز جوی کسم
- شمارهٔ ۵۶۳ — خوش آن که دست به دست سبوی می‌باشم
- شمارهٔ ۵۶۸ — نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم
- شمارهٔ ۵۶۴ — مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
- شمارهٔ ۵۶۶ — بغل بر هم نمی‌آید ز ذوق آن برو دوشم
- شمارهٔ ۵۶۲ — گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
- شمارهٔ ۵۶۵ — کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می‌کشم
- شمارهٔ ۵۶۷ — ز داغ لاله چشم آمد به داغم
- شمارهٔ ۵۷۳ — ز دانش مرا بس، که نام تو دانم
- شمارهٔ ۵۷۴ — جا در دل پاک تو نمودن نتوانم
- شمارهٔ ۵۷۶ — می‌توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم
- شمارهٔ ۵۷۵ — چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم
- شمارهٔ ۵۷۰ — ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم
- شمارهٔ ۵۷۱ — ز بس سرگرم شوقم پای کم از سر نمی‌دانم
- شمارهٔ ۵۷۲ — طوطی شکرخایم نیشکر نمی‌دانم
- شمارهٔ ۵۶۹ — هزاران منزلم طی گشت و من در اولین گامم