فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۱۷۴ — ما را که نوای بی نوائیست
- غزل شمارهٔ ۱۷۳ — کس نیست کز غم تو دلش پاره پاره نیست
- غزل شمارهٔ ۱۶۸ — غیردلدار وفا دار کسی دیگر نیست
- غزل شمارهٔ ۱۷۲ — یک محرم راز در جهان نیست
- غزل شمارهٔ ۱۷۵ — دل گرفتار ماه سیما ئیست
- غزل شمارهٔ ۱۶۹ — چون توان بود در آنجای که آسایش نیست
- غزل شمارهٔ ۱۷۱ — عاشقانرا در بهشت آرام نیست
- غزل شمارهٔ ۱۷۰ — تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست
- غزل شمارهٔ ۱۸۰ — به زهر آلوده مژگان خواهدم کشت
- غزل شمارهٔ ۱۸۲ — چو دل قرار در آن زلف بیقرار گرفت
- غزل شمارهٔ ۱۷۶ — گذشت آن گل و حسرت بیادگار گذاشت
- غزل شمارهٔ ۱۸۳ — هر که در دوست زد دامن احسان گرفت
- غزل شمارهٔ ۱۷۸ — عشق آمد و اختیار نگذاشت
- غزل شمارهٔ ۱۸۱ — کار جان را تن ندادم روزگار از دست رفت
- غزل شمارهٔ ۱۷۷ — بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت
- غزل شمارهٔ ۱۷۹ — غنیمتی است دمی کان بفکر کار گذشت
- غزل شمارهٔ ۱۸۵ — دوش از من رمیده می‌رفت
- غزل شمارهٔ ۱۸۶ — از من و ما نمی توانم گفت
- غزل شمارهٔ ۱۸۹ — جمال تو عرصاتست و قامت تو قیامت
- غزل شمارهٔ ۱۸۷ — من کجا جان برم زدست غمت
- غزل شمارهٔ ۱۸۸ — زِ شور عشق مرا در سرست شور قیامت
- غزل شمارهٔ ۱۹۰ — بالا بلایی قامت قیامت
- غزل شمارهٔ ۱۹۱ — روم از هوش اگر بینم بکامت
- غزل شمارهٔ ۱۸۴ — بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت