جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۳۶۷ — ای روشن از فروغ رخت خانه دلم
- شمارهٔ ۳۶۸ — من بسی خوبان عالم دیده ام
- شمارهٔ ۳۶۹ — روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم
- شمارهٔ ۳۷۰ — گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم
- شمارهٔ ۳۷۱ — چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم
- شمارهٔ ۳۷۲ — عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم
- شمارهٔ ۳۷۴ — ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم
- شمارهٔ ۳۷۳ — شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم
- شمارهٔ ۳۷۷ — شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم
- شمارهٔ ۳۷۹ — عقل می گفت که چند است صفات تو و چون
- شمارهٔ ۳۸۲ — رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان
- شمارهٔ ۳۸۱ — جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان
- شمارهٔ ۳۸۰ — نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان
- شمارهٔ ۳۷۵ — مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم
- شمارهٔ ۳۷۶ — چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم
- شمارهٔ ۳۷۸ — آن عید جان کجاست که قربان او شویم
- شمارهٔ ۳۸۷ — عنایتی نکند یار نازنین با من
- شمارهٔ ۳۸۹ — دارند جمع ما را خوبان مو پریشان
- شمارهٔ ۳۸۸ — بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من
- شمارهٔ ۳۹۰ — ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان
- شمارهٔ ۳۸۴ — خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین
- شمارهٔ ۳۸۵ — ساقی برآمد ابر بهاران
- شمارهٔ ۳۸۳ — ای رخ تو جنت اهل یقین
- شمارهٔ ۳۸۶ — ای در غمت انگشت نما سبحه شماران