جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۹۶ — با اسیران نازها امروز زنجیر تو داشت
- شمارهٔ ۲۸۹ — از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت
- شمارهٔ ۲۹۰ — چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟
- شمارهٔ ۲۹۱ — فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
- شمارهٔ ۲۹۳ — دختر رز خلف سلسلهٔ بیهوشی است
- شمارهٔ ۲۹۲ — از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست
- شمارهٔ ۲۹۴ — جوش اشکم از شفق بر آسمان خوناب ریخت
- شمارهٔ ۲۹۵ — همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست
- شمارهٔ ۳۰۱ — زبان تیغ تو در حشر عذرخواه من است
- شمارهٔ ۳۰۳ — آرام تو نشانهٔ هواداران دل است
- شمارهٔ ۳۰۴ — از سوز سینه مغز سرم در گرفته است
- شمارهٔ ۳۰۲ — می تواند در نظر نقش خیال یار بست
- شمارهٔ ۲۹۷ — در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود
- شمارهٔ ۲۹۹ — دیار غربتم آنجا بود که انجمن است
- شمارهٔ ۳۰۰ — بیدلی را که گلشن داغ و چمن هامون است
- شمارهٔ ۲۹۸ — شکرین لعل او مکیدهٔ ماست
- شمارهٔ ۳۰۵ — مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است
- شمارهٔ ۳۰۶ — عالم آب است جام می زدست ما شکست
- شمارهٔ ۳۰۷ — آنچه هرگز محرم گوشت نشد داد من است
- شمارهٔ ۳۰۹ — دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است
- شمارهٔ ۳۱۰ — دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است
- شمارهٔ ۳۰۸ — سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست
- شمارهٔ ۳۱۱ — دل گرفتار است تا گردآور سیم و زر است
- شمارهٔ ۳۱۲ — دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت