جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۴۱۱ — لبت از خود شراب می طلبد
• شمارهٔ ۴۱۰ — چو دست جرأتش طرح شکار شیر می‌ریزد
• شمارهٔ ۴۱۶ — مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آرد
• شمارهٔ ۴۰۹ — نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد
• شمارهٔ ۴۱۳ — بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماند
• شمارهٔ ۴۱۲ — چون مصور صورت آن جان جانان می‌کشد
• شمارهٔ ۴۱۵ — خون جگر زهر بن مو بی تو سر شود
• شمارهٔ ۴۱۴ — کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر دارد
• شمارهٔ ۴۱۸ — عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می‌پیچد
• شمارهٔ ۴۲۰ — چنان ز نکهت زلفش هوا معطر شد
• شمارهٔ ۴۱۹ — با رقیبان مکن الفت به محبت سوگند
• شمارهٔ ۴۲۱ — در کنار خویش هر کس آن برو دوش آورد
• شمارهٔ ۴۲۴ — عاشق از بیداد دل آزار بی حد می کشد
• شمارهٔ ۴۲۲ — دعای صبح محرومان هم آغوش اثر خیزد
• شمارهٔ ۴۱۷ — مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کند
• شمارهٔ ۴۲۳ — چو شمع جلوه شب‌ها عارض جانانه می‌سوزد
• شمارهٔ ۴۲۶ — هر شعلهٔ آهی که ز بیمار تو خیزد
• شمارهٔ ۴۲۸ — دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود
• شمارهٔ ۴۲۷ — آینه بی یاری سیماب بی حاصل بود
• شمارهٔ ۴۲۵ — دل که در او سوز عشق راه ندارد
• شمارهٔ ۴۳۲ — روبرو گردد چو با آیینهٔ شرمین می شود
• شمارهٔ ۴۳۱ — هر موج خون به سینه مرا تیغ کین زند
• شمارهٔ ۴۲۹ — در وسعتگه مشرب به رخم واکردند
• شمارهٔ ۴۳۰ — نوبهار آمد و گلزار صفایی دارد