جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۴۳۶ — باطنم را روشنی از عشق بی اندازه شد
- شمارهٔ ۴۳۸ — چنان از اضطرابم خوش دل آن خودکام می گردد
- شمارهٔ ۴۳۹ — چنان در سینه آتش عشق آن مست هوس ریزد
- شمارهٔ ۴۴۰ — کمندانداز شوخی همچو آن گیسو نمی‌باشد
- شمارهٔ ۴۳۳ — آنچه با دل چشم آن ترک ستمگر می کند
- شمارهٔ ۴۳۴ — نازنینان را شکوه حسن با تمکین کند
- شمارهٔ ۴۳۵ — هر گه پی بیداد غمت چنگ برآورد
- شمارهٔ ۴۳۷ — به مردن کی جدا عاشق از آن بی‌باک می‌گردد
- شمارهٔ ۴۴۱ — بی قراران ترا تا خلعت جان داده اند
- شمارهٔ ۴۴۲ — گر سری در محفل آن چهره گلناری کشد
- شمارهٔ ۴۴۴ — با زخم ما مباد کسی مرهمی کند
- شمارهٔ ۴۴۵ — دل از بس سوی رخسار تو باشد
- شمارهٔ ۴۴۸ — تپیدن‌ها در دل می‌زند دلدار می‌آید
- شمارهٔ ۴۴۶ — دل ز جانانه می تواند شد
- شمارهٔ ۴۴۳ — چه کارم بی گل روی تو گلزار جهان آید
- شمارهٔ ۴۴۷ — فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند
- شمارهٔ ۴۵۰ — جرأت می بین که مور ار بادهٔ بی غش زند
- شمارهٔ ۴۵۳ — غمم را واله شیرین و لیلا برنمی تابد
- شمارهٔ ۴۵۱ — به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماند
- شمارهٔ ۴۵۵ — چون برقع مشکین ز رخ آل گشاید
- شمارهٔ ۴۴۹ — شب که از بیداد او دل بیخودی آهنگ بود
- شمارهٔ ۴۵۲ — گل در چمن از رشک تو آرام ندارد
- شمارهٔ ۴۵۴ — به ابرو الفتی پیوسته آن مژگان خم دارد
- شمارهٔ ۴۵۶ — به صد محنت دهان ما ز روزی بهره‌ور گردد