جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۳۶۸ — چشم از عارض او خون جگر اندودست
- شمارهٔ ۳۶۷ — هر دلی کز دست شد پابست اوست
- شمارهٔ ۳۶۱ — کجا روم که به دردم رسید و هیچ نگفت
- شمارهٔ ۳۶۳ — عالم از جوش بهاران چه بسامان شده است
- شمارهٔ ۳۶۲ — مه است روی تو یا آفتاب ازین دو کدام است
- شمارهٔ ۳۶۴ — بهر روزی دلم غمین نیست
- شمارهٔ ۳۶۶ — رقص او تنها نه گرم پیچ و تابم کرده است
- شمارهٔ ۳۶۵ — به عاشقان نه از امروز بر سر جنگ است
- شمارهٔ ۳۷۴ — شمع گل بر کردهٔ نور چراغ حسن اوست
- شمارهٔ ۳۶۹ — غافلی کز جور خواهی شیشهٔ دلها شکست
- شمارهٔ ۳۷۶ — تا لبم همزبان خاموشی است
- شمارهٔ ۳۷۲ — به آب و رنگ حسن او چمن نیست
- شمارهٔ ۳۷۳ — دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفت
- شمارهٔ ۳۷۵ — آن نور که هر ذره ازو در لمعان است
- شمارهٔ ۳۷۱ — شوخ بیدادگری همچو تو در عالم نیست
- شمارهٔ ۳۷۰ — عاشقان را با پریشانی ست پیمانی درست
- شمارهٔ ۳۸۳ — آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست
- شمارهٔ ۳۸۰ — آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است
- شمارهٔ ۳۷۸ — گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است
- شمارهٔ ۳۸۱ — تا تو رفتی کار صبرم با جنون افتاده است
- شمارهٔ ۳۷۹ — ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت
- شمارهٔ ۳۷۷ — بدکاره رحمت از چه سبب چشمداشت داشت
- شمارهٔ ۳۸۲ — از شعاع روی او آفتاب درتاب است
- شمارهٔ ۳۸۴ — همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بی‌رخت