جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۳۸۶ — مرا خون دل از دست جانانه ای است
- شمارهٔ ۳۸۹ — ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت
- شمارهٔ ۳۸۸ — در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست
- شمارهٔ ۳۹۰ — با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
- شمارهٔ ۳۹۱ — سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
- شمارهٔ ۳۹۲ — پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
- شمارهٔ ۳۸۵ — نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است
- شمارهٔ ۳۸۷ — نبود دلی که در طلب اعتبار نیست
- شمارهٔ ۳۹۸ — با صفای سینه دایم توامانم همچو صبح
- شمارهٔ ۳۹۷ — دل زند پهلو به نور وادی ایمن چو صبح
- شمارهٔ ۳۹۴ — دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج
- شمارهٔ ۳۹۹ — هر کس شود اسیر تو بالا بلند شوخ
- شمارهٔ ۴۰۰ — نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخ
- شمارهٔ ۳۹۳ — ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
- شمارهٔ ۳۹۵ — شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج
- شمارهٔ ۳۹۶ — ریزد از هر حلقهٔ آن زلف عنبر بار کج
- شمارهٔ ۴۰۲ — شب که در صحن چمن آن مست مل خوابیده بود
- شمارهٔ ۴۰۸ — جگر در تشنگی جان‌بخشیی کز آب می‌بیند
- شمارهٔ ۴۰۳ — دل وارسته را پروای سیم و زر نمی‌باشد
- شمارهٔ ۴۰۶ — شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند
- شمارهٔ ۴۰۱ — بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می‌کشد
- شمارهٔ ۴۰۴ — شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد
- شمارهٔ ۴۰۵ — چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید
- شمارهٔ ۴۰۷ — توصیف تو از بشر نیاید